AutografíasArchive for the '' Category

Mar 10 2017

«A Pondal», de Gonzalo López Abente, o primeiro epicedio no pasamento do bardo pontecesán




Hai cen nos, tal día coma hoxe, e tan só tres días despois do pasamento do bardo pontecesán Eduardo Pondal o poeta muxián Gonzalo López Abente escribía o primeiro epicedio ou composición lírica na súa lembranza. O texto vería a luz unhas semanas despois, pois o poema «A Pondal» vai ser publicado por A Nosa Terra, 15, 10 de abril de 1917. Porén, a familia conserva un manuscrito, datado un mes antes «Muxía, 10 – Marzo 1.917», acompañado da sinatura autógrafa e sen a cita dos versos de Queixumes dos pinos. O manuscrito presenta numerosas enmendas, entre elas o trazo de Gonzalo López Abente elimina a estrofa que poñemos entre paréntese.

A PONDAL

Dend’o chan de Bergantiños

«Neste despoxo oscuro,
Algo d’insigne eu miro;
N’él vexo, un non sei qué,
De grande e de divino;
Cal astro que tuvera antigamente,
Un resprandor altivo;
Algo de somellante n’él contempro,
A un luceiro extinguido…»
(De Queixumes dos pinos).

Ouide ao mais cativo
dos fillos de Breogán,
que os doentes queixumes
respetoso vos trai
da terra en que soáron
os cantos valerosos de Pondal.
_____

«Virxen válme! Un cadavre!»
os ecos repetino
pol-as esquivas gándaras
do chan de Bergantiños.
«Virxen válme! Un cadavre!»
marmularon-os pinos
c’o medoñento son
de penados espíritos.

Un cadavre! berrano
os corvos montesíos,
erguendo de antre as uces
o seu voyo fatídico.
As correntes lixeiras
dos cantareiros rios,
cantano tristemente
un funeral dôrido;
y-as furnas, fondas, negras,
remexeron no abismo,
c’os tombos escumantes do mar bravo,
temerosos muxidos.

Cubrínose de brétemas loitosas
os dous fachos altivos:
—facho de Touriñán
e facho de Lourido;—
vixiantes soberbos
do noso chan querido
onde van aniñaren
de noite os mazaricos.

(Ouide ao mais cativo
dos fillos de Breogán,
que os dôridos queixumes
respetoso vos trai
da terra en que soaron
os cantos valerosos de Pondal.)

Pobre terra de Xallas
por onde o Bardo amigo
cruzóu cando estudeante
calado e pensativo;
¿por qué tan triste o vento
funga nos toxos hirtos?
¿Qué tendes? ¿Qué decides?
¡Un morto!… ¿Quén morrío?
Y-a fada de Rouriz
berróume nun sospiro:
—Foise Gundar, o nobre fillo d’Ouro;
morréu Gundar, o meu amado fillo.
______

Ouide, ouide todos
a un fillo de Breogán,
que os doentes queixumes
respetoso vos trai
da terra en que soáron
os cantos valerosos de Pondal.
______

Rouriz e Morpeguite
con falar compunxido,
co-as guedellas revoltas
e das bágoas nos ollos o rebrilo,
dixénome: —Pois tí,
que inda nas veas tes sangue do estinto,
pol-o amado dos celtas
un canto entoarás tenro e dôrido.
¿Mais onde a inspiración
ha de hachar un cativo
parente de Gundar,
anque o peito afrixido
y-atormentado teña?
E Morpeguite dixo:
—Repetide o que oyéu
a boa Bergantiños.
Y-é verdade que n-hai
outro falar mais dino
que aquel falar valente
do noso Bardo estinto:
Ouide, pois, ouide,
o que oyéu Bergantiños:
«—Neste despoxo oscuro,
algo d’insigne eu miro;
N’él vexo, un non sei qué,
de grande e de divino;
cal castro que tuvera antigamente,
un resprandor altivo;
algo de somellante n’él contempro
a un luceiro extinguido…»

____

Est’é o que ven decirvos
un fillo de Breogán,
c’os doentes queixumes
que respetoso trai
da terra en que soáron
os cantos valerosos de Pondal.

Muxía-III-1917

No responses yet

Nov 25 2016

No lanzamento de Desescribindo, de Marilar Aleixandre

desescribindo00

Desescribindo de Marilar Aleixandre from apiario on Vimeo.
(Capa e booktrailer do libro)

Onte, á tardiña, a compostelá libraría Couceiro acolleu a presentación do novo libro de poemas de Marilar Aleixandre, intitulado Desescribindo, editado por Apiario na colección Cera Labrada.

Neste lanzamento a autora estivo acompañada pola poeta Antía Otero (unha das parceiras da editora Apiario xunto a Dores Tembrás) e a crítica literaria Chus Nogueira.

Antía Otero realizou unha presentación lírica alén de orgullarse de contar entre as singulares propostas de Apiario coa nova obra poética de Marilar Aleixandre.

Por parte, á crítica literaria Chus Nogueira, a quen escoitamos adoito no Diario Cultural da Radio Galega, correspondeulle resumir a traxectoria da autora e explicar polo miúdo as características do libro, ao que cualificou como «poesía de circunstancias», mais baleirando este termo de calquera matización pexorativa para salientar a actualidade dos seus diferentes fíos temáticos e a voz de denuncia e de reivindicación que acompaña os versos.

Finalmente, Marilar Aleixandre lembrou os seus inicios poéticos e a cerna das súas anteriores propostas antes de nos iluminar sobre a propia xestación do libro, para lle dar ramo á súa intervención coa lectura de varios dos poemas, a maioría da primeira parte «nas marxes da folla», entre os que escolleu «somos Verbo», «desbridar», «meu pai repróchame que traizoe a súa lingua», «as cordas do violín» ou «o dragón de San Xurxo desde fóra do canon». Da segunda parte, intitulada «lembranza de Babel» agasallounos coa lectura de «Babel», «Vera Nikolaiebna Figner lembra o xardín de Semiramide» ou «a cidade asediada». Menos presenza tivo a terceira parte do libro que leva por título «de quen a voz».

Porén, por varias razóns entre as que non é pequena que os versos falen dun espazo moi importante na miña infancia e na miña mocidade, escollín para saudar o libro outro poema da primeira parte intitulado «Estorde, 27 de xuño», ao tempo que agradezo a Marilar que me facilitase a reprodución do mesmo e a quen aproveito para parabenizar por esta súa entrega. Velaquí.

Estorde, 27 de xuño

Si bô ‘screvê’ me
‘M ta ‘screvê be
Cesária Évora

neste areal,
onde tomei da faneca brava
veleno para desescribir

aquí, onde as fanecas
espreitan polo pé nu,
sábeno os mariñeiros do Cabo de Cee a Nemiña
os linguironistas de Fisterra
os mozos que estragan as vértebras
turrando das ameixas en Corbeiro,

á noite cruzan dornas
de incerta carga
talvez leven o corpo
de Rozalía Luxemburg
guindado ao Landwehrkanal
con pedras atadas ás mans
chegado a nós en barca de pedra,
talvez envurullos de po branco
como cinza

mais hoxe está de vendaval
vento Sur
aínda non comezaron os incendios
hoxe as nosas pegadas nunha area
na que nada está escrito

grazas sexan dadas a Cesária
pola auga morna
a miúda pinga de felicidade
acrecentada ao trevo

para Carlos N. C.

(Fotografías da presentación, ilustracións de Mauro Trastoy e dedicatoria persoal no meu exemplar de Desescribindo)
desescribindo02
desescribindo01
desescribindo-marilaraleixandre01
desescribindo-marilaraleixandre02

Comentarios desactivados en No lanzamento de Desescribindo, de Marilar Aleixandre

Out 03 2016

Artigo en QPC (XIV): No trinta aniversario do colectivo de poesía «Un Medio» de Cee

Veño de publicar unha nova colaboración con QuepasanaCosta. Diario dixital da Costa da Morte, que dirixe Ubaldo Cerqueiro, desta volta para lembrar a primeira das follas poéticas que editou o colectivo de poesía «Un Medio» de Cee en 1986, hai pois trinta anos daquela aventura literaria. Velaquí o texto que tamén se pode ler nesta ligazón.

No trinta aniversario do colectivo de poesía «Un Medio» de Cee

Foi por volta do verán do ano 1986 cando un grupo de sete mozos «letraferidos» (ou amantes da literatura), todos da vila de Cee, e por iniciativa de Xosé Cañizo, daquela concelleiro de Cultura, en representación dos nacionalistas, e mestre do colexio público, demos en constituír o colectivo de poesía «Un Medio» e publicamos nos anos seguintes dous cartapacios en papel satinado que foron deseñados e ilustrados polo hoxe afamado arquitecto Xoán Creus Andrade. Cada un deles levaba textos poéticos da autoría de tres dos irmáns Creus Andrade, Humberto, o propio Xoán e un novísimo Estevo; de Xosé María Costa Lago; de Artur Trillo Sendón; de Rafa Villar e de min mesmo. E malia o seu financiamento económico ser a conta da concellaría de Cultura, que distribuíu de balde as publicacións, o seu patrocinio non ía acompañado do logo, como adoito sucede coas diferentes administracións, sempre desexosas de figurar. Xosé Cañizo, a quen moito lle agradecemos o seu apoio a aqueles mozos destemidos, limitouse a realizar unha breve presentación no lanzamento público.

Nesta anotación lembraremos o primeiro daqueles encartables (as imaxes non lle fan xustiza e non permiten ollar a frescura do formato orixinal). Naquel primeiro número as composicións ían asinadas co nome co que eramos coñecidos na vila e incluíu tres poemas en castelán: «su sombra la sombra de ella (la de siempre)», de Humberto, «labios», de Costa e «viendo mujeres», de X. Creus A.; e catro poemas en galego, dous na normativa do ILG: «subirás á túa árbore», de Arturo e «incógnita», de Estevo, e dous na normativa da AS-PG, ou de mínimos: «habia humidade nas furnas dos meus ollos», de Miro e «busco un armário», de Rafa. Todos os sete poemas estaban caligrafados polo propio Xoán Creus Andrade. Son poemas de primeira hora e talvez algún de nós xa non se recoñeza naqueles versos tan afastados no tempo da mocidade.

Daquela aínda ningún de nós publicara un libro e mesmo aínda estaba lonxe de ser así. Algúns aínda non o fixeron, malia escribir moi ben. Xoán Creus publica libros de arquitectura e moitos proxectos do seu estudio Creus & Carrasco (coa súa muller a arquitecta Covadonga Carrasco) merecen premios, Xosé María Costa escribe artigos e guías sobre micoloxía e Humberto se cadra é o que máis se afastou do mundo literario. No entanto, Artur Trillo centrouse na dramaturxia con Talía Teatro e publicou pezas teatrais e os tres restantes, Estevo Creus, Rafa Villar e mais eu navegamos por territorios literarios e levamos publicados varios títulos poéticos e tamén doutros xéneros.

A experiencia do colectivo poético «Un Medio» finou ao espallármonos en diferentes ocupacións estudantís e laborais. E uns anos despois, en sintonía co colectivo soneirán Arre Sentelha!, había cristalizar o Batallón Literario da Costa da Morte, que no seu mellor momento chegaría a xuntar a máis de trinta escritores e escritoras da zona.

un-medio01un-medio02
un-medio03un-medio04

Comentarios desactivados en Artigo en QPC (XIV): No trinta aniversario do colectivo de poesía «Un Medio» de Cee

Set 02 2016

Poemas para os megálitos (III): «Dolmen», de Lorenzo Varela

Dolmen-Varela-Seoane
Dolmen-LorenzoVarela1Dolmen-LorenzoVarela2
(Gravado de Luís Seoane que acompañou o poema na súa edición e manuscritos autógrafos de Lorenzo Varela).

No centenario de Lorenzo Varela era ben lembrarmos no II Simposio do Megalitismo da Costa da Morte o seu poema «Dolmen», publicado no poemario Lonxe (Bos Aires: Botella al Mar, 1954, con prólogo de Arturo Cuadrado e ilustrado con dez xilografías de Luís Seoane.

Os manuscritos foron tirados do artigo de Gregorio Ferreiro Fente, «“Lonxe”, “Dolmen” e “Compañeiros da miña xeneración mortos ou asasiñados”: os seus textos autógrafos». Boletín da RAG, nº 366, que se publicou logo de se lle dedicar o Día das Letras Galegas en 2005. Deseguida reproducimos os versos de Lorenzo Varela.

DOLMEN

Camiño do tempo vello,
camiño do tempo novo:
pedra dos tempos sin tempo,
pedra dun ollar sin ollos.

Semente do azar primeiro,
centella inmóvel da terra:
si latexara o teu peito,
ou si te voltaras de herba.

Si voaras, si tiveras
estrelados aguiares.
Si te romperas, penedo,
e deras a luz que sabes.

Feixe de raios ou dolmen,
lume gardado no ren,
tes xeito i alma de home
cun día quixo nascer.

É sagrado o teu silenzo:
Ao pé de ti fala a choiva,
sobor de ti canta o vento
e dentro de ti, ti escoitas.

Camiño do tempo vello,
camiño do tempo novo:
pedra dos tempos sin tempo
pedra dun ollar sin ollos.

Comentarios desactivados en Poemas para os megálitos (III): «Dolmen», de Lorenzo Varela

Xul 13 2016

No lanzamento do Diario de Crosses Green, de Martín Veiga




(Fotografías realizadas con dispositivo móbil. Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Onte, á tardiña, a compostelá libraría Couceiro acolleu a presentación do libro de poemas Diario de Crosses Green (Kalandraka Editora, col. Tambo, 2016), da autoría do meu caro amigo e poeta noiés Martín Veiga, a quen xa teriamos que chamar Martin O’Veiga porque reside en Irlanda desde hai ben tempo, xa que durante varios anos foi lector de galego na Universidade de Cork, onde aínda hoxe dispensa aulas de lingua española, alén de dirixir o Irish Centre for Galician Studes, que fundara o finado e chorado David Mackenzie.

Neste lanzamento estivo acompañado polo escritor pontevedrés Luís Rei Ñúnez, director da colección Tambo xa desde a súa primeira época no Servizo de Publicacións da Deputación de Pontevedra e nos últimos tempos dentro do selo Kalandraka Editora, quen tivo un emocionado recordo para Agustín Fernández Paz, o mestre que nos deixou onte, alén de salientar varios aspectos da obra e da escrita de Martín Veiga. A crítica literaria Chus Nogueira, a quen escoitamos adoito no Diario Cultural da Radio Galega, explicou máis polo miúdo as características do libro, como o seu sentido heraclitiano ou a súa xénese coma un diario de meditacións ou reflexións, non sen antes lembrar as orixes literarias do poeta noiés e a súa presenza nos sarillos literarios dos primeiros anos noventa, onde eu propio coñecín a Martín Veiga, quen sería o meu afable e leal compañeiro de pupitre nas aulas de Filoloxía para falarmos de poesía cando nos chegaba o fastío producido por algún mediocre profesor, e abofé que moito aprendín de poesía en lingua inglesa coas recomendacións que me achegaba o «anglófilo» poeta noiés, a quen coñecera antes coma poeta, pois Antón Avilés de Taramancos, daquela concelleiro nacionalista en Noia, publicou o seu primeiro caderno poético Tempo van de porcelana (1990), do que fixen unha pequena recensión para o semanario A Nosa Terra.

Finalmente, coa ambientación dunhas fotografías de Cork da segunda metade do século XX, Martín Veiga debullou a xestación do libro con calidez e rematou a súa intervención cunha lectura de varios poemas, entre os que se atopaban os excelentes «Amarelles» ou «Tren mareiro».

Porén, escollín para saudar o libro esta ben fermosa «Elexía no inverno», como botón de mostra deste Diario de Crosses Green, do que se pode ler un adianto aquí, no sitio web de Kalandraka Editora. Velaquí a miña proposta.

Elexía no inverno

Pertenzo a unha atlántica
estirpe
que me acolle lenturenta coma aperta de medusa,
beixo ávido, mariño.

Teño a alma ateigada de salitre
a aboiar sen rumbo
esmacelada, pendular e escura
da Aguieira ata Inchydoney,
dos infindos areais de Dingle ata os cons de Corrubedo,
das furnas de Fonforrón ao peirao de Crosshaven
onde xogan nenos, musicais e luminosos.

En Clonakilty, na badía, ollei as garzas lenes
que xa nunca
han pousar nas xunqueiras do Barbanza.

Nas ribeiras de Cobh achei despoxos
de arroases que esmorecen polos coídos da Arnela,
extraviados cegos.

E non fago pé entre araos apodrecidos,
gaivotas abisais, inmensos farallóns
nos que baten correntes invasivas, ondadas
densas en cantís espidos de panasco.

Chegan aos cais espolios, áncoras sombrizas
arrefecen a Misela. Escoa un lamento
entre rochedos negros,
arfan aves.

Martín Veiga


camisa crossesMartínVeiga2016

One response so far

Xul 01 2016

«Biblioteca», un poema inédito de Xoán Carlos Domínguez Alberte para o Monte Pindo

MontePindo-XoánCarlos
(Poema con dedicatoria e sinatura autógrafa)

Andamos a argallar un proxecto editorial para compilarmos textos literarios (poemas ou relatos) xa éditos ou orixinais e inéditos que mencionen ou que se inspiren no Pico Sacro, que xorde por iniciativa da Asociación Cultural “Mestre Manuel Gacio” (http://www.aaccmestremanuelgacio.gal/) e que coordinamos os escritores Xosé Manuel Lobato, presidente da entidade, e eu propio.

E ao poeta de Escudeiros e caro amigo Xoán Carlos Domínguez Alberte non lle parou a cabeza e fíxome chegar un poema para o Monte Pindo, que ben podería figurar no volume Versos no Olimpo. O monte Pindo na poesía galega, que tiven a honra e o pracer de coordinar cabo de Francisco “Chisco” Fernández Naval, coeditado por Toxosoutos e a Asociación Monte Pindo Parque Natural, grazas a unha ampla listaxe de subscritores/as que fixeron posible a publicación co seu apoio económico en financiamento colaborativo, e onde Xoán Carlos Domínguez Alberte xa publicara un poema intitulado «Petróglifo 2011».

Velaquí a súa nova entrega sobre o Monte Pindo, que moito lle estimamos.

Biblioteca

queimáronse as pedras
e as follas dds árbores

segouse a vista
con herbicida na herba

provocouse a desolación
coa asfixia do ar

mais na biblioteca
do Monte Pindo máis

retoñan as follas
do lume novo

con semente de pan

incombustíbel

con sabor a gran
da palabra autóctona

liberdade

Xoán Carlos Domínguez Alberte, inédito
XoánCarlosDAlberte

Comentarios desactivados en «Biblioteca», un poema inédito de Xoán Carlos Domínguez Alberte para o Monte Pindo

Feb 02 2016

Os exemplares asinados do poemario Gameleiros, con fotografías de Manuel Álvarez, viaxan para Castroverde e Ferrolterra

20PopiePacoCabrera
(Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

As persoas que seguen esta bitácora ou a miña conta de Twitter @MiroVillar puideron participar no sorteo de dous exemplares asinados do poemario Gameleiros, con fotografías do guardés Manuel Álvarez, en fermosa edición xa descatalogada por Xerais, para así celebrarmos que este blogue xa chegara até as mil anotacións ou artigos nesta xanela aberta ao mundo o 28 de xuño de 2011.

Para participar había que lle dar axeitada resposta a esta sinxela pregunta:

Gameleiros é unha homenaxe con imaxes e versos a traballadores do mar d’A Guarda que se nomean polos seus alcumes. A fotografía de Manuel Álvarez escollida é a única do libro que retrata a dúas persoas, Popi e Paco Cabrera.

Con que dous irmáns / irmaos míticos se comparan nos versos?
a) Hansel e Gretel.
b) Os Bolechas.
c) Cástor e Pólux.
d) Irmáns Grimm.
e) Caín e Abel.
f) Zipi e Zape.
g) Rómulo e Remo.

E as respostas debían enviarse como comentario na propia anotación do blogue
crebas.blogaliza.org
nun chío coa palabra-chave ou hashtag #irmáns ou #irmaos
ou nunha mensaxe directa dirixida á conta de twitter @MiroVillar

A resposta axeitada era c) Cástor e Pólux e houbo nove persoas que atinaron, cinco a través de comentarios na bitácora e as outras catro fixérono nun chío ou nunha mensaxe directa na conta de twitter @MiroVillar.

Moito me agradaría que todas elas recibisen exemplares do libro Gameleiros mais non era posible e foron sorteados dous entre todas as respostas atinadas. Cada exemplar leva a sinatura do autor e unha agarimosa dedicatoria especial para a persoa que o gañador ou gañadora sinale e esas dúas persoas foron:

@SilviaLopezL (Silvia López, Castroverde)

@lupeces (Lupe Ces, Ferrolterra)

Obrigado, moitas grazas a todas as persoas que participaron no sorteo.

E moitos parabéns ás dúas persoas premiadas e a gozardes coa lectura!

One response so far

Dec 22 2015

Breve crónica da presentación de Non quero xogar ás agachadas coa lúa, conto infantil de Estela Suárez Recouso e Héitor Picallo

EstelaSuárezRecousoXII-2015
(Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

As edicións dixital (nesta ligazón) e en papel do xornal La Voz de Galicia – Santiago publican unha breve nota acompañada da fotografía que reproduzo sobre a presentación este pasado venres 18 de decembro, no Centro Cultural Fernando de Casas e Novoa en Oroso, do conto infantil Non quero xogar ás agachadas coa lúa, de Estela Suárez Recouso e o ilustrador Héitor Picallo Fuentes, obra publicada por Edicións Fervenza coa colaboración do Concello de Oroso.

Na imaxe superior, de esquerda a dereita, o ilustrador Héitor Picallo, Estela Suárez Recouso, o alcalde de Oroso, Manuel Mirás e e eu propio. Finalmente, non interviron o responsable de Edicións FervenzaManuel Núñez, nin o cantautor Manoele de Felisa, este último por mor dunha doenza da que agardamos unha pronta melloría.

Cada un de nós fixo un breve relatorio no acto, que eu abrín lembrando o meu coñecemento da autora e do seu talento narrativo (como xa relatei nesta anotación), mentres que Héitor Picallo concretou o procerso de elaboración das ilustraciós, mais ambos e dous fixémoslle unha batería de preguntas á autora, para facermos máis levadeira a presentación, que Estela Suárez Recouso foi quen de respostar con desenvoltura e nas que se falou do proceso creativo, tanto literario coma audiovisual. A autora lembrou de maneira especial a súa nai, contadora de historias que nunca se repetían e a súa irmá, da que devoraba os libros mesmo que non fosen acaídos para a súa idade.

En poucos días, contra o final do ano, ha ser a terra do ilustrador, Cuntis, onde se celebrará un novo acto de presentación da obra.

Velaquí a breve nota xornalística que acompaña a fotografía:

Estreno literario de Estela Suárez. La escritora Estela Suárez, de Oroso, presentó su primera publicación, el cuento infantil Non quero xogar ás agachadas coa lúa. Estuvo arropada en el acto  por el alcalde, Manuel Mirás, el escritor Miro Villar y el ilustrador del libro, Héitor Picallo.

Namentres autora e ilustrador asinaban exemplares da obra, coma fixeron co meu que abaixo se reproduce, aproveitei para conversar co Técnico de Cultura do Concello de Oroso, Manuel Pazos Gómez, que tamén é membro da asociación cultural Obradoiro da Historia de Ordes, quen me ofreceu, e moito llo agradezo, as súas interesantes explicacións sobre a mostra que comisariou sobre o fotógrafo local Victorino Verea Montero, alén de me agasallar co catálogo da exposición e coa súa última obra de memoria publicada polo Obradoiro, A República da Berxa. Antonio Gómez Carneiro e o seu tempo (1899-1979), unha documentada investigación sobre a figura de quen fora alcalde republicano do concello de Mesía e que estivo preso en cárceres franquistas. Obrigado!

(Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

EstelaSuárezRecouso01
EstelaSuárezRecouso02

One response so far

Out 09 2015

Na presentación de Moraime, pequena vila con mar, de X. H. Rivadulla Corcón

Corcón2015
Created with Nokia Smart Cam
(Na primeira imaxe sinatura autógrafa e na segunda o autor asina o meu exemplar de pé, ás portas da taberna. Foto realizada con dispositivo móbil e pouca luz. Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Onte á tardiña, na taberna da casa de xantar compostelá María Castaña, acompañamos ao poeta e narrador de estirpe muxiá X. H. Rivadulla Corcón na presentación do seu novo volume de relatos, intitulado Moraime, pequena vila con mar (Positivas, 2015).

Arredor duns viños de uva mencía e duns tapiñas de callos, que nun principio ían ser só para as persoas que lesen algún dos relatos, transcorreu a agradable e diivertida velada que autor e editor argallaron para presentaren o libro. De primeiras saudou á concorrencia o sempre lacónico e agudo Paco Macías e deseguida o propio X. H. Rivadulla Corcón deu lectura a «Moraime», o relato que abre este volume dun cento de contos e logo explicou a súa xénese, o feito de naceren como colaboracións diarias no programa radiofónico «Un día por diante» da Radio Galega. A voz de Corcón leu sempre os relatos nun microespazo que foi emitido entre os anos 2008 e 2009.

A vida dos habitantes dunha ficcional vila mariñeira chamada Moraime é a cerna duns relatos con grande dose de humorismo e de fina retranca que teñen a particularidade de conformaren unha serie, malia poderen ser lidos de xeito illado, e de estaren protagonizados por máis de medio centos de amigas e amigos do propio escritor, nas que hai artistas (Correa Corredoira, Paco Pestana…), moita xente do mundo do teatro e do audiovisual galego (Anabel Gago, Elina Luaces, Manuel Manquiña, Josito Porto…), da música (o tamén literato Xurxo Souto, Pazos de Merexo, Tino Baz…), da nosa literatura (Novoneyra, García-Bodaño, Xavier R. Baixeras, Teresa Moure, Xavier Seoane, María do Cebreiro…), con moita presenza de autoras e autores da Costa da Morte (Modesto Fraga, María Lado, Alexandre Nerium, Paco Souto convertido en taberneiro) mais tamén a crítica literaria Chus Nogueira, o libreiro Antón Pedreira ou o editor Manuel Bragado, que fai as veces dun doutor que sanda aos habitantes da vila, entre moitas outras sorprendentes caracterizacións.

De feito, na presentación algunhas destas persoas que tamén estaban entre o público fixeron unha lectura dalgún dos contos nos que aparecían, como a actriz Mónica Caamaño, os actores Pepe Soto e Pepe Penabade, o libreiro Pedreira ou a traballadora editorial Chelo Carreira, no que promete ser unha norma a seguir en vindeiras presentacións do volume.

O tempo botóusenos enriba e houbo que deixar a taberna na que aínda ecoaban os personaxes fabulados por X. H. Rivadulla Corcón, que agardan a nosa visita coma lectoras e lectores cheos de curiosidade.

Comentarios desactivados en Na presentación de Moraime, pequena vila con mar, de X. H. Rivadulla Corcón

Xul 22 2015

Enrique Labarta Pose na «Ars dedicandi» do crítico Armando Requeixo

LabartaPose
(Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

A bitácora Criticalia, do crítico literario e profesor mindoniense Armando Requeixo, posúe entre as súas seccións unha ben interesante denominada «Ars dedicandi», na que de cando en vez vai reproducindo dedicatorias de escritores e escritoras, alternando as sinaturas de autores/as doutrora coas máis contemporáneas.

Na última, publicada hoxe 22 de xullo, recolle a un dos nosos autores aurorais da Costa da Morte. Trátase do baiés Enrique Labarta Pose (Baio, Zas, 22 de xullo de 1863 – Barcelona, 13 de maio de 1925), a quen consagrou a súa Tese de Licenciatura o noso amigo malpicán Xosé Manuel Varela Varela nunha voluminosa Obra completa, de Enrique Labarta Pose (Edinosa, 1995).

Polo seu interese para a nosa tribo, reproduzo a imaxe da dedicatoria e o erudito comentario explicativo que lle engade Armando Requeixo. Velaquí:

Enrique Labarta Pose naceu en Baio, Zas, tal día coma hoxe do ano no que Rosalía publicou Cantares gallegos. Foi, sobre todo, xornalista, e ben activo, amais de poeta de xenio humorístico. Do primeiro dan testemuño as diversas cabeceiras que entre fins dos anos 80 e os 90 do século XIX dirixiu tanto en Santiago coma en Pontevedra. Do segundo son exemplo, á parte doutros opúsculos, principalmente as páxinas de Bálsamo de Fierabrás (1889), a “Colección de versos en gallego y castellano” que lle prologou Alfredo Brañas e que foi imprentada en Madrid pola coñecida Librería de Fernando Fé.

Labarta Pose traballou na Facenda Pública e, como profesional formado no Dereito, mantivo o trato con outros avogados, como o destinatario da súa dedicatoria, Álvaro López Mora, político liberal santiagués, amigo de Montero Ríos, que, daquela, era Director Xeral do Contencioso do Estado e, polo mesmo, persoeiro público de relevo.

Fique, pois, aquí este pequeno recordatorio ao poeta que, en morrendo Curros Enríquez, o chorou con estes versos:

Tristes queixumes, por veigas, congostras e montes escoito;
semellan laios os longos runxidos dos vellos pinares;
Galicia chora, doente, ferida, cuberta de loito
polo cantore das suas ledicias e dos seus pesares.

Comentarios desactivados en Enrique Labarta Pose na «Ars dedicandi» do crítico Armando Requeixo

Next »