Archive for Xaneiro, 2014

Xan 28 2014

Poemas (LXXI): «Traduttore, traditore», de José Emilio Pacheco



(Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Neste video da canle youtube os poetas Juan Gelman e José Emilio Pacheco partillando unha lectura en voz alta de El ciempiés y la araña e El espejo de los ecos en voz, libros da coleccion Habia otra vez, moderados polo editor Alejandro García Schnetzer. A calidade do son non é moi boa, mais o documento publicado o 18/04/2013 é unha xoia)

Non hai nin dúas semanas que nos deixaba a inmensa voz poética do arxentino Juan Gelman, a quen lembrei nesta anotación, e nas últimas horas tamén se foi outro poeta da miña estimanza, o mexicano José Emilio Pacheco, do que anda polos meus andeis ateigados de libros unha cumprida antoloxía que publicou Tusquets baixo o título Tarde o temprano (Poemas 1958-2009).

Antes tan só lera poemas seus nalgunha antoloxía até que tiven oportunidade de o escoitar en 2006 na Bienal “De pedra e de palabra” que organiza o Pen Clube de Galicia, da man do seu presidente o poeta Luís González Tosar. Naquela altura, se non lembro mal, era secretario da entidade o poeta fisterrán Modesto Fraga.

Cando no 73 aniversario do poeta mexicano, en xullo do 2012, reproducín nesta bitácora o poema intitulado “Indeseable” daquela escribín este parágrafo:

Canda este poema lembrei tamén aquela magnífica entrevista que lle fixera o poeta Daniel Salgado para o diario madrileño El País, cando en decembro do 2006 veu a Santiago de Compostela a participar no encontro De pedra e de palabra que organiza o PEN Clube de Galicia de maneira bienal, acto no que tiven o pracer de poder estar entre o público e gozar da súa voz e do seu discurso (malia a brevidade daquela súa intervención). Excelente persoa e excelente poeta ao que parabenizamos.

E como a súa lectura é a mellor homenaxe in memoriam, velaquí vai outro dos poemas de José Emilio Pacheco máis queridos para min, aínda que son moitos, abofé.

TRADUTTORE, TRADITORE

Jerónimo de Aguilar y Gonzalo Guerrero
Los náufragos
Aprendieron la lengua maya
Hicieron vida con la tribu
Gonzalo
Tuvo mujer y engendró hijos
Jerónimo
Exorcizó todo contacto rezó el rosario
Para ahuyentar las tentaciones
Asceta
Roído por la fiebre del misticismo

Llegó Cortés y supo de los náufragos
Gonzalo
Renunció a España
Y peleó como maya entre los mayas
Jerónimo
Se incorporó a los invasores
Sabía la lengua
Pudo entenderse con Malinche
Que hablaba
Maya también y mexicano

A estos traductores
Debemos en gran parte el mestizaje
La conquista y la colonia
Y este enredo
Llamado México
Y la pugna de indigenismo e hispanismo.

 

Comentarios desactivados en Poemas (LXXI): «Traduttore, traditore», de José Emilio Pacheco

Xan 28 2014

A pantasma da casa da Matanza, unha recensión do xornalista Xosé Ameixeiras



(Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Vicente de Lema, un dos pseudónimos adoito utilizados nas súas crónicas polo xornalista Xosé Ameixeiras (@xameixeiras), asinou na súa columna «Onda maina» na edición comarcal de Carballo do xornal La Voz de Galicia en papel e tamén na edición dixital do pasado venres, 24 de xaneiro do 2014, unha agarimosa recensión do meu conto rimado A pantasma da casa da Matanza (Biblos, 2013), ilustrado por Xosé Cobas. Deseguida reproduzo o texto, que moito agradezo e estimo.

Onda maina
A negra sombra
Vicente de Lema
24 de xaneiro de 2014

Quen de adulto non ten gozado dun libro infantil? Moitas veces ocorre. Caeu nas miñas mans estes días A pantasma da casa da Matanza, de Miro Villar, con ilustracións de Xosé Cobas. Villar é un inesgotable tecedor de palabras que exerce o sacerdocio da linguaxe cunha perseveranza admirable. Neste traballo presenta unha historia da Negra Sombra de Rosalía que alimenta o devezo pola poesía e harmonía. Así vai contando o poeta de A Granxa como a pantasma ía vendo como a nai la literatura moderna galega escribía, verso a verso e estrofa a estrofa, ou como corría detrás do seus andares. A mesma rosa sobre a silueta da faciana da poetisa, a fiestra inspiradora ou a pomba coa flor no peteiro parecen revelar os segredos dos poemas que ían aparecendo sobre o papel branco. É un libro infantil universal para adultos. A sombra na Matanza, ao pé da mesa e do leito da autora inmortal. Miro invita aos rapaces a navegar polo mundo das rimas rosalianas coa súa obra que xa hai algún tempo que nada polas librerías, con vida propia esperando que alguén lle siga a dar oportunidades. A Negra Sombra, que ademais enfeitizar no papel, sempre soou a alma galaica profunda, ben fose na voz de cerne do inesquecible Frank Sinatra galego, Pucho Boedo, da máis melodiosa de Luz Casal, ou a lusófona de María do Ceo, e mesmo co acento italiano de Albano. Como o marmurio do río.

Comentarios desactivados en A pantasma da casa da Matanza, unha recensión do xornalista Xosé Ameixeiras

Xan 28 2014

A Poesía completa de Gonzalo López Abente no suplemento «Culturas» de la Voz de Galicia e na bitácora Caderno da crítica de Ramón Nicolás





(Premer nas imaxes para agrandar o tamaño e obter unha mellor lectura)

Fágome eco das páxinas que ocupou a edición da Poesía completa de Gonzalo López Abente (Espiral Maior, 2012, en coedición coa Fundación López Abente) no suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia o sábado 13 de xaneiro do 2014. Alén de ocupar a portada (imaxe superior), incluía o texto do xornalista Ángel Palmou intitulado «López Abente, rumbo ao norte» (segunda imaxe), con fotos de Xosé Manuel Casal ©, que fai unha lembranza do camiño de reivindicación e posta en valor do autor grazas ás iniciativas desenvolvidas pola Fundación Gonzalo López Abente dende a súa creación hai agora tres anos.

A terceira e cuarta imaxe testemuñan dous textos do crítico e profesor Ramón Nicolás, primeiro unha recensión baixo o epígrafe «Un acto de xustiza» e logo unha entrevista que me realizou na que o titular salienta estas miñas palabras «A primeira vez que se reivindicou a poesía do mar na literatura galega foi con López Abente». Estes dous textos tamén foron recollidos aquí e acolá no Caderno da crítica, a bitácora de Ramón Nicolás, con algún engadido ao material impreso no xornal. Desde aquí teño o pracer de os recuperar deseguida, alén de agradecer o seu interese por este dilatado traballo de compilación ao que consagrei moitas horas do meu tempo investigador e da miña vida. Velaí:

Poesía completa, de Gonzalo López Abente
Enviado o 13 Xaneiro 2014

Gonzalo López Abente
Poesía completa (edición de Miro Villar)
Espiral Maior-Fundación López Abente, A Coruña, 2012, 620 páxinas, 30 €

En maio de 2012 gocei da oportunidade de verificar o interese e agarimo que espertaba a figura de Gonzalo López Abente en Muxía, cando participei, xunto con Suso Sambade, Manuel Bragado e X. H. Rivadulla Corcón, no acto de presentación dun volume que recollía, mercé ao rigor despositado no proxecto polo profesor Sambade, as novelas de temática vinculada co mundo do mar que subscribiu Abente e que viron a luz baixo o título de Narrativa mariña. Pasado o tempo, e tras se celebrar hai uns meses o cincuenta aniversario do falecemento do autor, chega arestora o volume que compila a totalidade da poesía que, ao longo da súa vida, publicou Gonzalo López Abente no que considero unha das achegas, no ámbito da investigación e difusión da obra dun autor, máis salientables dos últimos tempos. Cómpre tamén salientar o papel que nestes proxectos vén desenvolvendo a Fundación que leva o nome do poeta: un intenso e incansable traballo que mantén aceso o facho da súa memoria e aposta decididamente pola divulgación da súa obra.

Teño para min que a escolla do editor do volume supón, sen dúbida, unha das mellores garantías para que un traballo desta índole chegue a bo porto. O profesor Miro Villar dedicou, malia súa xuventude, moitas horas ao labor de procura, esculca e interpretación do legado poético que, entre outros autores obxecto das súas investigacións, López Abente deixou en múltiples publicacións e non só en forma de libros. Deste interese xa naceron diversos traballos que testemuñan, por un lado, o innegable criterio de autoridade que ofrece o profesor Villar arredor da obra literaria de López Abente e, polo outro, a paixón depositada no obxectivo de facer saír á figura do poeta muxián do entorno local e proxectalo como unha das voces poéticas galegas máis salientables do seu tempo.

Esta Poesía completa, así pois, camiña con decisión e solvencia cara a ese horizonte que sitúa a abondosa obra dun poeta da época das Irmandades da Fala no seu xusto lugar. Optando por gardar fidelidade ás edicións testamentarias dos libros publicados en vida do autor ou aqueles que viron a luz pouco despois do seu falecemento, quen se achegue a este volume terá a oportunidade de ler, ou reler, os cinco libros que se editaron en vida do poeta –Escumas da ribeira, Alento da raza, D´outono, Nemancos e Centileos nas ondas-, mais outros tres editados postumamente –Bretemada, Decrúa e Monza de frores bravas para Nosa Señora da Barca-, alén dunha estimable achega que constitúen un grupo de composicións poéticas aparecidas en  revistas e xornais, xunto con algúns inéditos e unhas breves poesías en castelán.

Recomendo vivamente esta edición pois cómpre non desaproveitar unha oportunidade para recoñecer a voz dun dos grandes poetas da nosa tradición, dono dun “clasicismo atlántico” como Risco o definiu. Parabéns pola iniciativa a todas as persoas e entidades que tiveron algunha responsabilidade no proxecto.

Esta recensión publicouse baixo o título de  «Un acto de xustiza» no suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia, o 11 de xaneiro de 2013.

Miro Villar: «A primeira vez que se reivindicou a poesía do mar na literatura galega foi con López Abente»
Enviado o 13 Xaneiro 2014

Miro Villar é profesor, poeta, tradutor e crítico literario, ademais do editor literario de Poesía completa de Gonzalo López Abente.

-Que significa a súa obra para a literatura galega?

– Gonzalo López Abente é un dos poetas máis interesantes das primeiras décadas do século XX, con Cabanillas e Victoriano Taibo. Todos tres representan a poesía das Irmandades da Fala. Alén diso, Abente era moi valorado na súa época, por Antón Vilar Ponte ou por Vicente Risco que o definiu como «o noso mellor poeta do mar» e devecía polos seus sonetos de Do Outono (1924). De feito, Abente foi elexido en 1936 polos seus coetáneos para presidir a primeira Asociación de Escritores Galegos, outro proxecto fanado pola golpe fascista de 1936 e a guerra (in)civil.

– De onde naceu o seu interese polo autor?

– Hai ben anos. O antropólogo muxián Manuel Vilar dirixía a revista cultural Decrúa (1985-1986) e foi quen me deu a coñecer a poesía de Abente, da que me fixen devoto, e xa logo tamén a súa narrativa e o seu teatro. Anos despois o mesmo Manuel Vilar e o daquela alcalde Bautista Pose Paz fixéronme a encarga de realizar unha Antoloxía poética (Espiral Maior, 1992), que presentamos coa presenza do poeta Manuel María, quen nos descubriu a súa relación con Abente.

-Cal é a orixe desta Poesía completa?

– Constituída en 2010 a Fundación López Abente en Muxía, da que fun unha das persoas fundadoras, principiou a valorizarse a reedición da súa obra para o seu mellor coñecemento. De primeiras levei adiante a edición literaria de Bretemada (Alvarellos, 2011), poemario mecanoscrito inédito que se atopaba depositado na RAG e do que souben polo investigador Ernesto Vázquez Souza. E axiña a Fundación pediume que traballase na compilación da súa Poesía completa, labor ao que me entreguei decontado e que rematou nesta edición de máis de 600 páxinas, que xunta oito libros, textos inéditos e dispersos e a súa breve poesía en castelán, pois Abente foi por vontade propia un poeta monolingüe.

-Que particularidades encerra este proxecto?

– Moitas, mais o maior atranco está no feito de que Abente enviou textos a ducias e ducias de publicacións galegas, da península (tamén Portugal) ou da diáspora galega, nomeadamente a Cuba e a Arxentina. Moitas destas publicacións non se conservan completas ou estaban en moi mal estado cando as consultei, algo que mellorou neste últimos tempos coa dixitalización dos fondos. Porén, é posible que apareza aínda algún texto non compilado. Ora ben, pouco engadiría ao seu corpus poético, definitivamente establecido. Tamén é salientar que nunha vida literaria de case 70 anos o autor camiña á par do proceso de estandarización da nosa lingua, iso implica moitas variantes, polo que optei pola edición testamentaria, a última en vida do autor ou fixada nun libro.

– Risco cualificou o autor muxián como “poeta do mar”: un xuízo acaído ou reducionista?

– Todas as etiquetaxes son reducionistas sempre, porén Risco estivo moi asisado no seu xuízo, xa que era a primeira vez que se reivindicaba a poesía do mar na nosa literatura, que vivía de costas á costa, nunca mellor dito. Manuel Antonio na preguerra e Avilés de Taramancos ou Bernardino Graña na posguerra incorporaron de cheo a lírica do mar ás nosas letras. Para min, Abente é sobre todo o poeta de Nemancos, topónimo en desuso que representa a zona sur da Costa da Morte. Por certo, o propio Abente nunca utilizou esta última denominación, non lle gustaba nada e nos seus poemas sempre fala de «costa brava». O xornalismo fixo triunfar o topónimo que hoxe nos define.

-Quedan aínda facetas de López Abente que rescatar? Penso na peza teatral María Rosa, de sorprendente orientación feminista…

– Niso anda a Fundación López Abente. O seu vicepresidente, o poeta Rivadulla Corcón, anda a xestionar a recuperación literaria desa peza e tamén a posibilidade de a representar, case un século despois da súa estrea nas táboas.

– O labor desenvolto pola Fundación que leva o nome do poeta é crucial no espallamento da súa obra. Perfílase algún novo proxecto?

– Xan Fernández Carrera vén de rematar unha “Unidade Didáctica”, dirixida aos estudantes de primaria e secundaria. E están eses proxectos de recuperar o seu teatro e tamén a súa novelística, pois a súa narrativa breve xa foi compilada por Xesús Sambade en Xerais. E na cabeza do patronato da Fundación, do que non fago parte, buligan moitas outras propostas.

Esta entrevista publicouse nas páxinas do suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia, o 11 de xaneiro de 2014. Engádese unha pregunta e mais unha resposta que, por cuestión de espazo, non puido aparecer na edición impresa.

Comentarios desactivados en A Poesía completa de Gonzalo López Abente no suplemento «Culturas» de la Voz de Galicia e na bitácora Caderno da crítica de Ramón Nicolás

Xan 22 2014

A pantasma da casa da Matanza, no Caderno da crítica, a bitácora de Ramón Nicolás


(Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

O conto rimado da miña autoría intitulado A pantasma da casa da Matanza (Biblos, 2013), ilustrado por Xosé Cobas, é obxecto dunha breve recensión, que agradezo, por parte do profesor e crítico literario Ramón Nicolás na súa bitácora persoal do Caderno da crítica (recén elexido mellor blogue literario e o seu autor mellor crítico do 2013 polos lectores e lectoras do blogue Fervenzas Literarias). Alén de o parabenizar nós tamén, reproduzo deseguida o fragmento subliñado que se pode ler nesta ligazón. Obrigado!

Miro Villar

A pantasma da casa da Matanza (ilustracións de Xosé Cobas)

Biblos, Cesuras, 2013, 26 páxinas, 16 €

Non é a vez primeira que Miro Villar fai a súa aparición no eido da literatura para o lectorado máis novo, como é ben sabido. Nesta ocasión rescátase unha iniciativa que se adentra no motivo, meritorio por outro lado e ben acaído polas circunstancias, de introducirse no mundo rosaliano para erixir un relato ou conto rimado tendo como inspiración a figura, e neste caso no ámbito da casa na que morreu Rosalía de Castro ofrecendo nunha proposta, agora revisada, que gozara dunha primeira edición non venal da man da Fundación Rosalía de Castro nun volume colectivo titulado Quen casa ten de seu.

Sexa como for, a proposta inicial percorre agora camiños anovados coas extraordinarias ilustracións que realiza ad hoc Xosé Cobas e que ofrecen unha suxestiva lectura visual que acompaña a historia dunha «Negra sombra» que chega á casa da Matanza e que axiña empatiza coa música e co ritmo dos poemas rosalianos, decidindo quedar dentro daquel espazo simbolizada visualmente nunha pomba.

A «Negra sombra» de Miro Villar, así pois, renóvase ou goza desde agora dunha nova dimensión, isto é, suxire unha lectura diferente, aberta a outras posibilidades abeiradas á fantasía, ao elemento lúdico, propiamente poético e esperanzador, hibridizando con fortuna poesía e narrativa nunha proposta ben recomendable.

One response so far

Xan 21 2014

Poemas (LXX): «Hechos», de Juan Gelman

Published by under Poesía



(Cuberta da Poesía reunida, Seix Barral, 2012, e retrato de Juan Gelman, por Jaime Suárez, fonte: dibujaime. Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Foise o pasado 14 de xaneiro o poeta arxentino Juan Gelman, outra das miñas lecturas de cabeceira, e a mellor homenaxe é regresar aos seus versos. Desde hai anos teño nos meus andeis algúns dos títulos que publicou Visor, nos seus característicos libros de cuberta negra. Porén, en xaneiro do 2013, hai agora un ano, os magos de oriente por intermediación do meu irmán, o poeta Rafa Vilar, deixáronme de galano a Poesía reunida, un groso volume de 1328 páxinas editado por Seix Barral, na súa colección Los Tres Mundos. Poesía.

En homenaxe sentida escollo o poema «Hechos», que fai parte do Juan Gelman máis combatente, un autor poliédrico e sempre de engaioladora e suxestiva lectura. Que a terra che sexa leve, mestre!

Hechos

mientras el dictador o burócrata de turno hablaba
en defensa del desorden constituido del régimen
él tomó un endecasílabo o verso nacido del encuentro
entre una piedra y un fulgor de otoño

afuera seguía la lucha de clases/el
capitalismo brutal/el duro trabajo/la estupidez/
la represión/la muerte/las sirenas policiales cortando
la noche/él tomó el endecasílabo y

con mano hábil lo abrió en dos cargando
de un lado más belleza y más
belleza del otro/cerró el endecasílabo/puso
el dedo en la palabra inicial/apretó

la palabra inicial apuntando al dictador o burócrata
salió el endecasílabo/siguió el discurso/siguió
la lucha de clases/el
capitalismo brutal/el duro trabajo/la estupidez/la represión/la muerte/las sirenas policiales cortando la noche

este hecho explica que ningún endecasílabo derribó hasta ahora
a ningún dictador o burócrata aunque
sea un pequeño dictador o un pequeño burócrata/y también explica que
un verso puede nacer del encuentro entre una piedra y un fulgor de otoño o

del encuentro entre la lluvia y un barco y de
otros encuentros que nadie sabría predecir/o sea
los nacimientos/ casamientos/ los
disparos de la belleza incesante

One response so far

Xan 02 2014

O exemplar asinado do conto A pantasma da casa da Matanza foise coas «Follas Novas» para Moaña

Published by under Arte,Contos,Narrativa,Poesía



(Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Finalmente concluíu o prazo para participardes no sorteo dese exemplar asinado do meu conto rimado A pantasma da casa da Matanza (Biblos, 2013), ilustrado por Xosé Cobas.

Unha convocatoria que naceu como promoción da lectura na nosa lingua, contra a crise (que o é tamén do libro) e para celebrarmos que esta bitácora chegara até as 770 anotacións desde que naceu.

Había que lle dar axeitada resposta a esta sinxela pregunta:

O poema de Rosalía de Castro adoito coñecido como «Negra sombra» a que libro pertence?

a) Cantares Gallegos (1863)

b) Follas Novas (1880)

c) En las orillas del Sar (1884)

d) Queixumes dos pinos (1886)

e) Con pólvora e magnolias (1976)

E as respostas debían enviarse como comentario na propia anotación do blogue crebas.blogaliza.org
ou nun chío dirixido á miña conta de twitter @MiroVillar.

A resposta axeitada era, como non, Follas Novas (1880) e houbo cinco persoas que atinaron: tres nun chío dirixido á conta de twitter @MiroVillar e dúas que o fixeron como comentario na propia anotación do blogue crebas.blogaliza.org

Ben quixera que todas recibisen exemplares do conto A pantasma da casa da Matanza mais non era posible e, coa axuda de Mar Cabaneiro, foi sorteado un exemplar entre todas as respostas atinadas. Ese exemplar leva a sinatura do autor e unha agarimosa dedicatoria especial para quen o gañador ou gañadora sinalase e esa persoa foi:

@mrfervenza (Miguel R. Fervenza, de Moaña)

Obrigado, moitas grazas a todas as persoas que participaron no sorteo.

E moitos parabéns á persoa premiada e a gozardes coa lectura tamén neste 2014!

One response so far

Xan 01 2014

Poemas (LXIX): «Primer d’any», de Joan Vinyoli

Published by under Poesía

Reproduzo o poema de Joan Vinyoli (Barcelona 1914-1984) «Primer d’any» que publica hoxe na rede o portal «lletrA, la literatura catalana a internet», da UOC. Velaquí para abrir este ano 2014 un texto dun dos poetas cataláns que máis me interesa desde hai moitos anos.

Primer d’any

He sortit aviat a voltar pels carrers
de la matinada, he mirat els horts
de la nit freda
que finalment ha deixat entrellucar el nou dia.
He pensat que faríem
alguna cosa junts:
inventarem un núvol
de foc? Desviarem un riu?
Abaixarem muntanyes? Aturarem el mar?
Les mudes flors d’un altre
jardí, potser,
se’m tornaran paraules.
Aquest és el primer
dia de l’any:
et donaré dos llibres
que t’he comprat.
En un cafè
t’hi posaré minuciosament
endreces.

Beurem després alguna copa junts.

Joan Vinyoli. Obra poètica completa [a cura de Xavier Macià].

Barcelona: Edicions 62 – Diputació de Barcelona, 2001.

Comentarios desactivados en Poemas (LXIX): «Primer d’any», de Joan Vinyoli

Xan 01 2014

A pantasma da casa da Matanza no «Taboleiro do libro galego» (XVIII)


(Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

O profesor e crítico literario Ramón Nicolás vén de publicar na súa bitácora Caderno da crítica no derradeiro día do 2013 a que vén ser tamén a derradeira entrega neste ano do «Taboleiro do libro galego» que recolle, segundo os datos obtidos dalgunhas librarías galegas, as novidades editoriais máis vendidas en lingua galega ao longo do mes decembro.

Unha consulta que o crítico realiza entre dez librarías moi representativas: Biblos, Casa do Libro de Vigo, Torga, Couceiro, Andel, Aira das LetrasPedreira, Á lus do candilCarricanta e Libros para Soñar.

O taboleiro inclúe os libros galegos máis vendidos na última quincena e que, por operatividade, se clasifican por xéneros: NARRATIVA, POESÍA, ENSAIO-TEATRO, INFANTIL-XUVENIL, ÁLBUM ILUSTRADO, BANDA DESEÑADA e OUTROS.

E por vez primeira aparece na nova entrega do «Taboleiro do libro galego» (XVIII), que vai do 1 ao 30 de decembro, na sección de Álbum ilustrado, o meu conto rimado A pantasma da casa da Matanza (Biblos, 2013), con ilustracións de Xosé Cobas.

A listaxe está conformada por outros catro títulos. Velaí:

1º-. Pan de millo, de Migallas, ilustracións de Dani Padrón, Kalandraka.

2º-. Toc Toc, de Pablo Díaz, ilustracións de Nuria Díaz, Galaxia.

3º-. A pantasma da casa da Matanza, de Miro Villar, ilustracións de Xosé Cobas, Biblos.

4º-. A nena e o grilo nun barquiño, de Magín Blanco, ilustracións de Leandro Lamas, Fol Música.

5º-. Os bolechas fan unha banda, de Pepe Carreiro.

Comentarios desactivados en A pantasma da casa da Matanza no «Taboleiro do libro galego» (XVIII)

Xan 01 2014

Moita saúde, moita poesía e moita felicidade neste 2014


(Fotografía de Manuel Álvarez que acompaña o poema «Nerón» de Gameleiros (Xerais, 2002). Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

E cando as incertezas futuras son moitas (continuas retalladas en seculares conquistas dos dereitos civís, democráticos e sociais), que teñamos finalmente sabores de vitoria e que non sexa efémera.

Moita saúde, moita poesía e moita felicidade neste 2014 que principiamos para ti e os teus!

Miro Villar

“NERÓN”

A raia do destino fala na man aberta
e debuxa a pantasma branca e impertinente
da incerteza futura. Cada xornada a loita
pode ter, finalmente, sabores de victoria
mais sempre será efémera como o noso horizonte.

(Manuel Álvarez, nunha imaxe de La Voz de Galicia)

Comentarios desactivados en Moita saúde, moita poesía e moita felicidade neste 2014