Archive for Maio, 2013

Mai 30 2013

Encontro literario coa rapazada en Cee

(Fotografías da contada organizada pola Biblioteca Municipal “Francisco Mayán” de Cee. As fotos son da autoría do xornalista Juan Ventura Lado, a primeira está tirada do xornal La Voz de Galicia e as dúas que figuran ao final foron cedidas. Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Onte, mércores, 29 de maio, na Biblioteca Municipal “Francisco Mayán” de Cee, estiven a protagonizar unha nova actividade de animación á lectura dentro do programa «Ler conta moito» artellado pola Rede de Bibliotecas Públicas de Galicia da Consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.

Máis dun cento de nenas e nenos do colexio público CEIP Eugenio López (a ver cando lle mudan de vez este nome franquista!!!) e do colexio concertado CEIP Manuela Rial Mouzo asistiron á narración oral e lectura comentada con proxeccións dos debuxos de tres contos rimados da miña autoría: Rebelión na charca, narrado a través das ilustracións de Ana Santiso, unha fábula sobre a prepotencia, a soberbia e o abuso de poder; A cobiza do verme Noel, a través das ilustracións realizadas por Marta Álvarez Miguéns, sobre a maldade de atesourar todo sen partillar nada cos demais, e finalmente, Carlota e a gaivota patiamarela, a través das ilustracións de Enjamio, sobre a solidariedade nunha catástrofe provocada por unha marea negra.

Na organización estiveron José Ramón Rey Senra, bibliotecario, quen realizou o labor de presentación, e o técnico de cultura municipal Víctor Castiñeira, que se encargou da parte técnica. A crónica da actividade pódese ler nas páxinas impresas e na edición dixital do xornal La Voz de Galicia, edición de Carballo, coa imaxe e o texto do xornalista Juan Ventura Lado, a quen agradezo a difusión. Deseguida reproduzo tamén aquí a información.

O escritor Miro Villar e os alumnos ceenses teñen conto para rato

J. V. LADO

cee / la voz  30 de mayo de 2013

Bastou a simulación do primeiro chimpo da «ra patilonga», para que escritor Miro Villar se metese no peto aos alumnos de primaria dos colexios Eugenio López e Manuela Rial que ateigaron o salón de actos do Concello de Cee, nunha das últimas actividades do programa das Letras deste ano encadrado dentro da campaña Ler conta moito.

O profesor, poeta e crítico literario demostrou que, ademais de crear historias, sabe transmitilas sobre todo se ten en fronte aos rapaces, un dos seus públicos predilectos e ao que están dirixidas boa parte das súas creacións.

Onte arrincou a súa achega ao fomento da literatura entre os máis pequenos coas ensinanzas morais de Rebelión na charca, un conto no que os sapos pagan cara a súa fachenda ao ser descubertos por un rato que confunde o dado do engano cun anaco de queixo.

Coas ilustracións desta obra e das feitas para acompañar o relato A cobiza do verme Noel conseguiu meter aos escolares dentro das historias para facelos partícipes do seu desenvolvemento e que colaborasen con acenos, saltos e aplausos na dramatización.

Dende principio a fin foi quen de enganchalos aos contos ata o punto de que eran os propios nenos os que se esixían silencio entre eles cando o discorrer do relato invitaba a excederse no alboroto.

Ir á biblioteca

Villar aproveitou a ocasión para invitar aos alumnos a que pasasen pola biblioteca Francisco Mayán que xestiona o seu amigo e presentador do acto José Ramón Rey para coller «iso si, con volta» algún destes contos dos que valorou moi positivamente as ilustracións que lle fixeron.

Esta actividade enmarcase dentro dunha programación pensada para achegar a literatura aos rapaces dos centro de ensino de Cee a través dos autores locais e forma parte da campaña Ler conta moito, que promove a Secretaría Xeral de Cultura da Xunta para as bibliotecas públicas.


Comentarios desactivados en Encontro literario coa rapazada en Cee

Mai 29 2013

Moitos parabéns á Editorial Toxosoutos no seu XXV aniversario!

A fonda crise do mundo cultural está a levarse por diante moitas librarías e moitos selos editorias. Por esta razón énchenos de ledicia poder parabenizar á noiesa Editorial Toxosoutos polo seu XXV aniversario, ao tempo de lle agradecer a acollida no seu catálogo de dous títulos da miña autoría e doutros volumes colectivos nos que teño colaborado.

En febreiro recibín un convite do seu director editorial David G. Couso en calidade de autor presente no catálogo coa seguinte indicación:

Escribo este mail para pedir a túa colaboración. Toxosoutos cumpre 25 anos de traxectoria e gustaríame dedicar un espazo regular en FÍRGOAS á reflexión dalgúns autores e autoras. Poderías enviar un pequeno texto (máximo de 10 liñas) sobre a túa valoración sobre a editorial ao ter publicado nela? Agradezo de antemán a túa consideración.

As respostas das autoras e dos autores están a ser agora publicadas en Fírgoas, o blogue da editorial, que posúe un novo dominio. Entre elas figuran os parágrafos que escribín e que reproduzo tamén a seguir:

Miro Villar, dando que ler

Tamén eu son un autor da casa literaria de Toxosoutos. O 13 de decembro, día da Santa Lucía, que quita da noite e mete no día, ou pola Santa Lucía medra o día a pata dunha galiña (as dúas sentinllas dicir a miña nai), ollei os primeiros exemplares do meu poemario Breizh, que se mal non contei fai o número 89 da colección Nume, a día de hoxe dirixida polo filólogo ourensán David G. Couso, a quen agradezo a súa confianza na miña proposta poética.

A mesma colección Nume que inaugurou en 1994 outro libro da miña autoría 42 décimas de febre. Naquela altura o seu director era o lembrado e chorado escritor Xosé Agrelo Hermo (1937-2006), que tratei e co que estiven nunha homenaxe que se lle fixo en Esteiro antes de finar, aínda que nesa publicación tivo moito que ver o poeta Paco Souto que nesa altura traballaba para a editorial.

Son dúas razóns moi poderosas para sentirme da casa literaria de Toxosoutos, mais tamén como lector nos meus ateigados andeis hai unha boa restra de títulos de ensaio, narrativa e, sobre todo, poesía que levan impreso o carimbo da Editorial. Por todo isto, podo dicir ben alto: Parabéns a Toxosoutos no seu XXV aniversario!!! Saúde e mil primaveras máis de andaina editorial!!!

© Miro Villar

E velaquí a miña presenza no catálogo.

Obra individual:

42 décimas de febre (1994)

Breizh (2012)

Obra colectiva:

Tamén navegar. Escolma de poesía galega sobre carpintería de ribeira e embarcacións tradicionais (2011). Edición e coordinación de Francisco “Chisco” Fernández Naval.

Versos no Olimpo. O monte Pindo na poesía galega (2013). Edición e coordinación de Francisco “Chisco” Fernández Naval e eu propio.

 

Comentarios desactivados en Moitos parabéns á Editorial Toxosoutos no seu XXV aniversario!

Mai 27 2013

Video reproducido no Bico da Ría, a revista do Equipo de Dinamización da Lingua Galega do IES “Félix Muriel” de Rianxo


(Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

Un chío na conta de twitter de Certo, o dixital das terras de Barbanza e Noia, tróuxome a nova de que Bico da Ría, a revista do Equipo de Dinamización da Lingua Galega do IES “Félix Muriel”, de Rianxo, informaba sobre o encontro literario que tiven con alumnado dese centro o pasado luns, 13 de maio.

Coa entrada da nova, que reproduzo deseguida, vai un video de pouco máis de hora que tamén se pode visionar na canle youtube.

A miña gratitude e os meus parabéns ao alumnado e ao profesorado desde activo EDLG, que xa é referente entre as persoas que teñen a defensa da nosa lingua como eixo. Ben coordinado por Valentina Formoso (autora do imprescindible volume Do estigma á estima, Xerais, 2013), aínda lembro a edición que fixeron de No meu mar, na miña lingua. Léxico de embarcacións e deportes náuticos (Toxosoutos, 2012) que chegou ás miñas mans através do amigo Xosé Manuel Lobato.

Velaquí a entradiña e o video:

Miro Villar no noso IES

Publicado o xoves 23 de maio do 2013

Miro Villar é un poeta galego nado en 1965. Doutor en Teoría da Literatura e Literatura Comparada, narrador, tradutor e crítico literario. Ademais traballa como profesor de lingua e literatura galega.

Na súa charla puidemos darnos conta de que a maioría da súa obra é culturalista, xa que moitos dos seus poemas necesitan coñecementos da matería poética e de certa cultura para poder entendelos perfetamente. Pero a súa poesía tamén ten trazos intimistas, como el mesmo dixo, a súa biografía afectou moito na súa obra.

Falounos tamén de como comezou a escribir e ao final tamén atendeu as nosas preguntas.

Comentarios desactivados en Video reproducido no Bico da Ría, a revista do Equipo de Dinamización da Lingua Galega do IES “Félix Muriel” de Rianxo

Mai 27 2013

Volume I das Obras Completas de Roberto Vidal Bolaño nas «Recomendacións Á Lus» da bitácora da libraría Á lus do candil (Arteixo)

O venres, 1 de marzo, a libraría Á lus do candil (Arteixo), do amigo poeta fisterrán Modesto Fraga e a súa compañeira Alba, acolleu a presentación ou lanzamento do meu libro de poemas Breizh (Toxosoutos, 2012), como xa se contou nesta crónica, nun acto ao que asistiron arredor de trinta persoas, para escoitar as palabras do profesor e escritor Xosé María Lema Suarez, autor do limiar, e a min propio.

Ao remate do acto pedíronme que gravase unha recomendación literaria para inserir na páxina da libraría durante o mes de maio. Escollín o Volume I das Obras Completas de Roberto Vidal Bolaño (nestes días vén de saír o segundo tomo), que publica Edicións Positivas e que inclúe seis pezas que tiven o pracer de ver representadas: Integral, Animaliños, Anxeliños!, Criaturas, Rastros e Saxo Tenor, en edición preparada polo amigo Xosé Manuel Fernández Castro.

Alén de reproducir o video na canle youtube, tamén se pode visionar na sección «Recomendacións Á Lus» da bitácora da libraría Á lus do candil.

One response so far

Mai 27 2013

Creación sobre o poema «Que ten o mozo?» de Rosalía de Castro (Cantares Gallegos, 27), dentro do proxecto «De Cantares Hoxe»

Published by under Poesía,Radio


(Imaxe tirada do facebook do Diario Cultural)

O Diario Cultural da Radio Galega, que dirixe a poeta Ana Romaní, emitiu o pasado venres o texto da miña autoría que parafrasea o poema «Que ten o mozo?» de Rosalía de Castro (Cantares Gallegos, 27), dentro do proxecto «De Cantares Hoxe».

Pódese escoitar nas seguintes ligazóns:

http://www.crtvg.es/rg/destacados/diario-cultural-diario-cultural-do-dia-24-05-2013-592826

http://www.crtvg.es/rg/destacados/etiqueta/cantares-gallegos

Tamén esta aqui:

https://www.facebook.com/diariocultural

E aqui o programa enteiro:

http://www.crtvg.es/rg/a-carta/diario-cultural-diario-cultural-do-dia-24-05-2013-592822

Deseguida ofrezo o texto do poema de Rosalía de Castro e a miña paráfrase poética, alén dun fragmento que recibín para explicar o proxecto.

«Que ten o mozo?»

 I
¿Que ten o mozo?
¡Ai!, ¿que terá?
Ponme agora unha cara de inverno,
despois na fiada, ¡sonrisas de tal!
Quer que baile con el no muíño,
i aló pola vila nin fala quisais.
¿Que ten o mozo?
Pois… ¿que terá?

Unhas veces, canciño de cego,
por onde eu andare seguíndome vai;
nin hai sitio donde eu non atope
un Bras con cirolas i os zocos na man
¡Ai, que mociño!
¡Ai, que rapaz!

Noutro instante, ¡mirá que fachenda!:
atruxos que asombran ó mesmo lugar.
¡¡¡Brr!!!, que parece que pasa soberbo,
mandando nos homes su real maxestá.
Mociño, ¿es tolo?
¡Ai!, ¿si o serás?

Eu non podo entender, meu amore,
que airiños te levan, que airiños te trán,
nin tampouco cal xeito te cadra,
tratándose, mozo, do teu namorar.
¡Ai! ¡Dios me libre
de ti, bon Bras!

Que no meu entender te acomparo
ó mesiño de marzo marzal:
pola mañán, cariña de rosas,
pola tarde, cara de can.
¡Mala xuntanza
facemos! ¡¡Ai!!

II
¿Que di a meiguiña,
que di a traidora?
Corazón que enloitado te crubes
cos negros desprezos que a falsa che dona,
¿por que vives sofrindo por ela?
¿por que, namorado, de pena saloucas?
Si ela é bonita,
ela é traidora.

Di, con mengua de min, que non sabe
que airiños me viran, veleta mal posta…
Que cho digan, rapaza, os teus ollos,
que agora me chaman, dempois me desbotan.
Que anque es bonita,
eres traidora.

Si unhas veces amante che falo,
e si outras renego de ti…, ¡pecadora!
¿cales auguas repousan serenas,
si o vento que as manda rebole antre as ondas?
E ti ben sabes
que es revoltosa.

Son canciño de cego en quererte…:
tal bulra merece quen ama sin conta,
pois cos zocos na man ou sin eles,
ás portas do inferno seguíndote fora.
Tal estou tolo,
tal es graciosa.

¡Que de marzo marzal teño a cara…!
Quisais que así sea, mais ti, miña xoia,
tamén es cal raiola de marzo,
que agora descrube, que agora se entolda.
Iguales semos,
nena fermosa

PARÁFRASE DO POEMA QUE TEN O MOZO?

(Rosalía de Castro: Cantares Gallegos, 27)

Marzo, marzal:
pola mañán, cariña de rosas,
pola tarde, cara de can.

FALA ELA (desde o seu desasosego):
O teu rostro de inverno ora empardece,
ora de primavera xa alborece,
abala entre a fachenda e o amor cego.

Dáme a mesma dozura que che entrego,
non haberá ningún tece e destece
da que cose entre bágoas e entristece.
Ben se entende a nacenza do meu prego.

E FALA EL (desde a súa incomprensión):
Todo en ti ten beleza e fermosura
e anéganme mareas de amargura.

O teu silencio sábeme a traizón,
devezo a túa voz, morno aloumiño,
onda min a acalmar o remuíño.

Abril do 2013

(PROXECTO)

O Diario Cultural, o informativo cultural da Radio Galega, súmase á conmemoración do 150 aniversario da edición de Cantares Gallegos de Rosalía de Castro co proxecto de emisións poéticas “De Cantares Hoxe. Os Cantares Gallegos de Rosalía de Castro no Seculo XXI”.

A proposta enmarcase na xenealoxía do literario e do seu carácter de palimpsesto no que tempos e voces conflúen, escriben e reescriben na consciencia do seu propio eco. Ao tempo “De Cantares Hoxe. Os Cantares Gallegos de Rosalía de Castro no Seculo XXI” gustaría de subliñar a vixencia da voz poética de Rosalía de Castro e a capacidade que a súa obra ten de seguir a xerar diálogos. Ademais pois a historia da literatura é tamén sonora, o proxecto pretende contribuir á conformación dun  arquivo poético sonoro no que o poema, a súa dicción, adquira a relevancia que  grafía adquire no texto escrito.

“De Cantares Hoxe. Os Cantares Gallegos de Rosalía de Castro no Seculo XXI” procura os acentos da obra de Rosalía de Castro na dicción e na escrita contemporánea. Non se trata de trasladar senón de re-crear, de crear cos materiais da poética contemporánea as tensións que emerxen nos textos de Rosalía de Castro. O proxecto concretase  na reescrita dos 36 poemas de Cantares Gallegos. É por iso que nos diriximos ti, para solicitar a túa participación nesta iniciativa. Trataríase de escoller un dos 36 poemas de Cantares Gallegos e nesa mesma substancia do texto escribir o  teu propio poema, procúrase un diálogo poético que nada ten de submisión a un texto dado nin de tradución dun noutro senón de exercicio de libre creación a partir dun poema de Rosalía de Castro.

Trala gravación do texto lido na túa propia voz, rexistro sonoro para o que se desprazaría un equipo técnico da Radio Galega,  procederíase á emisión das pezas sonoras que constarían  do poema orixinal de Rosalía de Castro e o novo poema da túa autoría. A emisión realizarase  no Diario Cultural da Radio Galega e noutros programas da radio publica de Galicia ao longo deste ano 2013. No mes de maio procederíase á presentación de toda a serie cunha lectura pública dos poemas, acto para o que agradeceriamos a túa participación.

A Radio Galega conforme aos obxectivos que marca a Lei de Creación da CRTVG quere contribuir á divulgación da obra de Rosalía de Castro, sumarse á conmemoración do 150 aniversario da edición de Cantares Gallegos e propiciar ao tempo un diálogo interxeracional entre a obra da escritora e as novas poéticas que conforman o corpus contemporáneo da poesía.

Con estes obxectivos presenta o proxecto “De Cantares Hoxe. Os Cantares Gallegos de Rosalía de Castro no Seculo XXI”. Unha serie de emisións radiofónicas nas que os poemas de Cantares Gallegos en diálogo coas poéticas do século XXI son reescritos por autores e autoras contemporáneos.

Comentarios desactivados en Creación sobre o poema «Que ten o mozo?» de Rosalía de Castro (Cantares Gallegos, 27), dentro do proxecto «De Cantares Hoxe»

Mai 27 2013

Abandono e desfeita no Roteiro da Ponte do Ramo, PRG-123 (Cuntis)



(Sinalización deitada en Vilar do Mato e pintada nunha das laxes dos petróglifos de Cequeril. Imaxes realizadas con dispositivo móbil. Premer nas fotos para agrandar o tamaño)

Andamos novamente por terras do concello de Cuntis (Pontevedra), tamén coñecida como a Vila do Baño, para percorrermos o chamado Roteiro da Ponte do Ramo (que está moi ben explicado en capítulo cero, a excelente bitácora de Manuel Gago, e neste outro blogue, malia aquí falar erradamente de Ponte de Ramos), o PRG-123 (siglas que significan “Pequeño Recorrido en Galicia”), pensado para facer en dúas horas e media.

Nesta anotación xa falamos moito e ben do itinerario na camiñada que fixemos o 10 de agosto do 2011 o escritor (e aínda amigo) Xosé Manuel Lobato e mais eu neste PRG-123, que foi deseñado pola asociación veciñal O Portavezal, a quen daquela parabenizamos polo deseño do roteiro e as explicacións ofrecidas nos paneis que se atopan no percorrido. A senda inaugurouse en outubro de 2009, presentouse oficialmente un mes despois, e está perfectamente sinalizada e homologada pola Federación Galega de Montañismo.

Porén, como testemuñan as imaxes tiradas con dispositivo móbil, desta volta constamos o abandono e a desfeita producidas pola man humana neste fermoso itinerario. Atopamos varias sinalizacións polo chan (primeira imaxe); unha pintada que di «Coto de caza» no lateral dunha das laxes que conforman o fermoso conxunto dos petróglifos de Cequeril, e, por se isto non fose dabondo, o camiño pérdese, xa que un aproveitamento forestal limpou de vexetación toda a zona, alén de arrincar todas as sinalizacións e borrar as pegadas no último quilómetro do roteiro circular que remata na Ponte do Ramo sobre o río Umia.

O roteiro continúa a ser fermoso, mais a man humana estragouno de maneira escandalosa. Cómpre, pois, facermos unha chamada á súa restauración, por moito que agora non existan os subsidios que permitiron a súa creación. O investimento a facer é ben ridículo, para un camiño que ofrece ao visitante a riqueza do patrimonio arqueolóxico, artístico, etnográfico, histórico e natural.

Comentarios desactivados en Abandono e desfeita no Roteiro da Ponte do Ramo, PRG-123 (Cuntis)

Mai 23 2013

«Portugal (Fado Tropical)», de Georges Moustaki


E para continuarmos coa homenaxe a Georges Moustaki, reproducimos a súa canción «Portugal (Fado Tropical)», inspirada na Revolução dos Cravos do 25 de abril de 1974. Acompañamos o video co texto escrito no blogue No bairro do Vinil sobre esta peza. Velaquí:

Novamente invertemos o rumo do Bairro do Vinil, ao apresentarmos hoje uma composição pouco conhecida de um artista mundialmente famoso. Se é verdade que quando iniciámos este projecto nos propusemos a abordar artistas completamente desconhecidos da música (popular) portuguesa, não deixa de ser menos verdade que também deixámos em aberto a possibilidade de, aos poucos, irmos apresentando temas completamente desconhecidos de artistas portugueses já consagrados. Ao escolhermos para hoje um tema de Georges Moustaki, aliás “Giuseppe Mustacchi” corremos o risco de o leitor eventualmente pensar que o nosso espaço na internet está completamente desvirtuado pois, para além de Moustaki não ser português, é um artista consagrado há quase 6 décadas e conhecido mundialmente (embora, sejamos honestos, se hoje perguntarmos a alguém se conhece tão ilustre figura, a resposta provavelmente será negativa).

Contudo, a escolha de Moustaki não foi feita ao acaso pois este cantor francês (nascido no Egipto, filho de pais gregos) para além de ser um grande amante da cultura e da música de expressão portuguesa (principalmente da musica brasileira) durante muitos anos transportou para a sua música grandes causas, como a da libertação dos povos sujeitos às opressões de regimes ditatoriais e a “proclamação da boa hora permanente” (tal como canta numa das suas canções mais famosas). Não estranhou por isso que a Revolução de Abril, conhecida por Revolução dos Cravos, não lhe fosse indiferente, tendo lançado em 1974 um single dedicado à revolução de 25 de Abril de 1974, precisamente com o título de “Portugal (Fado Tropical)”.

Convém referir, antes de passarmos à musica propriamente dita, que Georges Moustaki desde o início dos anos 70, fazia constantes viagens ao Brasil, onde travou grandes amizades, nomeadamente com o escritor Jorge Amado, e com alguns nomes da canção brasileira, entre os quais Gilberto Gil, Elis Regina, Vinicius de Moraes ou Chico Buarque da Holanda, entre outros. Aliás, foi a partir de uma canção deste último “Fado Tropical” (canção com declamação de poeta de Carlos do Carmo), que Moustaki transformou num enorme êxito a canção “Portugal“, num registo bem ao seu estilo, de arranjos perfecionistas, embora em segundo plano a favor do intimismo que a sua voz nos oferece.

Depois de ter colaborado e de ter escrito para ínumeros ícones da canção francesa, entre os quais Edith Piaf, Henri Salvador ou Yves Montand, depois de ter visto as suas canções versionadas por outros tantos (sendo o mais recorrente o cantor Serge Reggiani) e de ter contado com a ajuda do grande Astor Piazzolla em alguns dos arranjos das suas canções, Moustaki permanece ainda, aos 76 anos em perfeita actividade, tendo visitado o nosso país em 2008, onde ofereceu dois concertos ao público português e no qual, mais uma vez, voltou a cantar em português alguns versos da canção “Portugal”, tal como antes o fizera em disco.

Para além de todo o interesse da letra da canção que transcrevemos, escolhemos também hoje esta canção pelo facto de Georges Moustaki ter cantado meia dúzia de versos da sua letra em português (embora manifestamente abrasileirado, devido às suas longas estadias no Brasil, uma das suas segundas pátrias) e também pela elucidativa capa do disco, representando um cravo vermelho, com todo o simbolismo a ele associado.
Moustaki não foi o único músico estrangeiro a dedicar canções a Portugal e, neste caso concreto, à revolução portuguesa. Por hoje apresentamos este artista, ficando prometido que, mais tarde ou mais cedo, nova abordagem sobre este tipo de registos musicais será por nós feita. Para finalizar, não podemos deixar de salientar o registo do lado B deste single, simplesmente soberbo, com uma das mais belas canções de Moustaki : “Chanson pour elle (elle ne fait pas l’ amour, elle ame)”.

Oh muse ma complice
Petite sœur d’exil
Tu as les cicatrices
D’un 21 avril

Mais ne sois pas sévère
Pour ceux qui t’ont déçue
De n’avoir rien pu faire
Ou de n’avoir jamais su

A ceux qui ne croient plus
Voir s’accomplir leur idéal
Dis leur qu’un œillet rouge
A fleuri au Portugal

On crucifie l’Espagne
On torture au Chili
La guerre du Viêt-Nam
Continue dans l’oubli

Aux quatre coins du monde
Des frères ennemis
S’expliquent par les bombes
Par la fureur et le bruit

A ceux qui ne croient plus
Voir s’accomplir leur idéal
Dis leur qu’un œillet rouge
À fleuri au Portugal

Pour tous les camarades
Pourchassés dans les villes
Enfermés dans les stades
Déportés dans les îles

Oh muse ma compagne
Ne vois-tu rien venir
Je vois comme une flamme
Qui éclaire l’avenir

A ceux qui ne croient plus
Voir s’accomplir leur idéal
Dis leur qu’un œillet rouge
À fleuri au Portugal

Débouche une bouteille
Prends ton accordéon
Que de bouche à oreille
S’envole ta chanson

Car enfin le soleil
Réchauffe les pétales
De mille fleurs vermeilles
En avril au Portugal

Et cette fleur nouvelle
Qui fleurit au Portugal
C’est peut-être la fin
D’un empire colonial

Comentarios desactivados en «Portugal (Fado Tropical)», de Georges Moustaki

Mai 23 2013

Adeus Georges Moustaki. E merci, obrigado, moitas grazas




 

Foise Georges Moustaki e cando souben a nova através da radio, camiño do traballo, confeso que me sentín tristeiro. Supoño que tería moito a ver con esa sensación o feito de que a súa música e a súa inconfundible voz estiveron á miña beira moitas veces na adolescencia e na mocidade, e con posterioridade aínda que en menor medida.

Naquela altura devecía pola canción de autor, Silvio Rodríguez, Pablo Milanés e moitos outros da coñecida como nova trova cubana como a desaparecida Sara González; eran tamén tempos de escoitar Lluis Llach, Maria del Mar BonetRaimon ou o tamén desaparecido cantautor e poeta aragonés José Antonio Labordeta, e moitos máis que sería prolixo nomear.

Entre eles estaba Georges Moustaki, que chegou a min, coma outros cantautores, na adolescencia, primeiro nunha desas fitas de cassette que acabou por se perder de escoitarse unha e outra vez e que non lembrou se foi das que trouxera a casa o meu irmán maior Ramón ou das que fun mercando, por consello do daquela amigo e camarada en ERGA, Frederico López Santalla, nun catálogo musical de venda por correo chamado discoplay.

A miña persoal homenaxe a Georges Moustaki comprende unha das últimas entrevistas que concedeu (decembro do 2011), feita pola cantautora catalá Marina Rosell, quen moitas veces versionou as súas cancións, e coa reproducción dos videos de tres das súas cancións fundamentais e sublimes que eu tatexaba nun patético francés: «Le Meteque», «Ma liberté» ou «Ma solitude».

Le Meteque

Avec ma gueule de métèque
De Juif errant, de pâtre grec
Et mes cheveux aux quatre vents

Avec mes yeux tout délavés
Qui me donnent l’air de rêver
Moi qui ne rêve plus souvent

Avec mes mains de maraudeur
De musicien et de rôdeur
Qui ont pillé tant de jardins

Avec ma bouche qui a bu
Qui a embrassé et mordu
Sans jamais assouvir sa faim

Avec ma gueule de métèque
De Juif errant, de pâtre grec
De voleur et de vagabond

Avec ma peau qui s’est frottée
Au soleil de tous les étés
Et tout ce qui portait jupon

Avec mon cœur qui a su faire
Souffrir autant qu’il a souffert
Sans pour cela faire d’histoires

Avec mon âme qui n’a plus
La moindre chance de salut
Pour éviter le purgatoire

Avec ma gueule de métèque
De Juif errant, de pâtre grec
Et mes cheveux aux quatre vents

Je viendrai, ma douce captive
Mon âme sœur, ma source vive
Je viendrai boire tes vingt ans

Et je serai prince de sang
Rêveur ou bien adolescent
Comme il te plaira de choisir

Et nous ferons de chaque jour
Toute une éternité d’amour
Que nous vivrons à en mourir

Et nous ferons de chaque jour
Toute une éternité d’amour
Que nous vivrons à en mourir

Ma liberté

Ma liberté
Longtemps je t’ai gardée
Comme une perle rare
Ma liberté
C’est toi qui m’as aidé
A larguer les amarres
Pour aller n’importe où
Pour aller jusqu’au bout
Des chemins de fortune
Pour cueillir en rêvant
Une rose des vents
Sur un rayon de lune

Ma liberté
Devant tes volontés
Mon âme était soumise
Ma liberté
Je t’avais tout donné
Ma dernière chemise
Et combien j’ai souffert
Pour pouvoir satisfaire
Tes moindres exigences
J’ai changé de pays
J’ai perdu mes amis
Pour gagner ta confiance

Ma liberté
Tu as su désarmer
Ma liberté
Toi qui m’as fait aimer
Même la solitude
Toi qui m’as fait sourire
Quand je voyais finir
Une belle aventure
Toi qui m’as protégé
Quand j’allais me cacher
Pour soigner mes blessures

Ma liberté
Pourtant je t’ai quittée
Une nuit de décembre
J’ai déserté
Les chemins écartés
Que nous suivions ensemble
Lorsque sans me méfier
Les pieds et poings liés
Je me suis laissé faire
Et je t’ai trahie pour
Une prison d’amour
Et sa belle geôlière

Et je t’ai trahie pour
Une prison d’amour
Et sa belle geôlière

Ma solitude

Pour avoir si souvent dormi
Avec ma solitude
Je m’en suis fait presqu’une amie
Une douce habitude
Ell’ ne me quitte pas d’un pas
Fidèle comme une ombre
Elle m’a suivi ça et là
Aux quatre coins du monde

Non, je ne suis jamais seul
Avec ma solitude

Quand elle est au creux de mon lit
Elle prend toute la place
Et nous passons de longues nuits
Tous les deux face à face
Je ne sais vraiment pas jusqu’où
Ira cette complice
Faudra-t-il que j’y prenne goût

Non, je ne suis jamais seul
Avec ma solitude

Par elle, j’ai autant appris
Que j’ai versé de larmes
Si parfois je la répudie
Jamais elle ne désarme
Et si je préfère l’amour
D’une autre courtisane
Elle sera à mon dernier jour
Ma dernière compagne

Non, je ne suis jamais seul
Avec ma solitude
Non, je ne suis jamais seul
Avec ma solitude

Comentarios desactivados en Adeus Georges Moustaki. E merci, obrigado, moitas grazas

Mai 23 2013

Poemas (LX): «Súmula», de Herberto Hélder / música de Rodrigo Leão

Published by under Música,Poesía

 

O disco Entre nós e as palavras (Sony, 1997) fai parte do proxecto «Os Poetas»: música para poesia de Al Berto, Mário Cesariny, António Franco Alexandre, Herberto Helder e Luiza Nero Jorge. Os compositores foron Margarida Araújo, Gabriel Gomes, Rodrigo Leão e Francisco Ribeiro.

Reproduzo (via Caligrama Libros. Consultora de Xestión e Distribuidora Cultural) o poema «Súmula» do libro Ou o Poema Contínuo (Assírio & Alvim, 2001) do poeta Herberto Hélder Luís Bernardes de Oliveira (Funchal, São Pedro, 23 de Novembro de 1930), interpretado por Rodrigo Leão, e intitulado no disco co inicio do primeiro verso «Minha cabeça estremece».

Súmula

Minha cabeça estremece com todo o esquecimento.
Eu procuro dizer como tudo é outra coisa.
Falo, penso.
Sonho sobre os tremendos ossos dos pés.
É sempre outra coisa, uma
só coisa coberta de nomes.
E a morte passa de boca em boca
com a leve saliva,
com o terror que há sempre
no fundo informulado de uma vida.
Sei que os campos imaginam as suas
próprias rosas.
As pessoas imaginam os seus próprios campos
de rosas. E às vezes estou na frente dos campos
como se morresse;
outras, como se agora somente
eu pudesse acordar.
Por vezes tudo se ilumina.
Por vezes canta e sangra.
Eu digo que ninguém se perdoa no tempo.
Que a loucura tem espinhos como uma garganta.
Eu digo: roda ao longe o outono,
e o que é o outono?
As pálpebras batem contra o grande dia masculino
do pensamento.
Deito coisas vivas e mortas no espírito da obra.
Minha vida extasia-se como uma câmara de tochas.
– Era uma casa – como direi? – absoluta.
Eu jogo, eu juro.
Era uma casinfância.
Sei como era uma casa louca.
Eu metias as mãos na água: adormecia,
relembrava.
Os espelhos rachavam-se contra a nossa mocidade.
Apalpo agora o girar das brutais,
líricas rodas da vida.
Há no esquecimento, ou na lembrança
total das coisas,
uma rosa como uma alta cabeça,
um peixe como um movimento
rápido e severo.
Uma rosapeixe dentro da minha ideia
desvairada.
Há copos, garfos inebriados dentro de mim.
– Porque o amor das coisas no seu
tempo futuro
é terrivelmente profundo, é suave,
devastador.
As cadeiras ardiam nos lugares.
Minhas irmãs habitavam ao cimo do movimento
como seres pasmados.
Às vezes riam alto. Teciam-se
em seu escuro terrífico.
A menstruação sonhava podre dentro delas,
à boca da noite.
Cantava muito baixo.
Parecia fluir.
Rodear as mesas, as penumbras fulminadas.
Chovia nas noites terrestres.
Eu quero gritar paralém da loucura terrestre.
– Era húmido, destilado, inspirado.
Havia rigor. Oh, exemplo extremo.
Havia uma essência de oficina.
Uma matéria sensacional no segredo das fruteiras,
com as suas maçãs centrípetas
e as uvas pendidas sobre a maturidade.
Havia a magnólia quente de um gato.
Gato que entrava pelas mãos, ou magnólia
que saía da mão para o rosto
da mãe sombriamente pura.
Ah, mãe louca à volta, sentadamente
completa.
As mãos tocavam por cima do ardor
a carne como um pedaço extasiado.
Era uma casabsoluta – como
direi? – um
sentimento onde algumas pessoas morreriam.
Demência para sorrir elevadamente.
Ter amoras, folhas verdes, espinhos
com pequena treva por todos os cantos.
Nome no espírito como uma rosapeixe.
– Prefiro enlouquecer nos corredores arqueados
agora nas palavras.
Prefiro cantar nas varandas interiores.
Porque havia escadas e mulheres que paravam
minadas de inteligência.
O corpo sem rosáceas, a linguagem
para amar e ruminar.
O leite cantante.
Eu agora mergulho e ascendo como um copo.
Trago para cima essa imagem de água interna.
– Caneta do poema dissolvida no sentido
primacial do poema.
Ou o poema subindo pela caneta,
atravessando seu próprio impulso,
poema regressando.
Tudo se levanta como um cravo,
uma faca levantada.
Tudo morre o seu nome noutro nome.
Poema não saindo do poder da loucura.
Poema como base inconcreta de criação.
Ah, pensar com delicadeza,
imaginar com ferocidade.
Porque eu sou uma vida com furibunda
melancolia,
com furibunda concepção. Com
alguma ironia furibunda.
Sou uma devastação inteligente.
Com malmequeres fabulosos.
Ouro por cima.
A madrugada ou a noite triste tocadas
em trompete. Sou
alguma coisa audível, sensível.
Um movimento.
Cadeira congeminando-se na bacia,
feita o sentar-se.
Ou flores bebendo a jarra.
O silêncio estrutural das flores.
E a mesa por baixo.
A sonhar.

Comentarios desactivados en Poemas (LX): «Súmula», de Herberto Hélder / música de Rodrigo Leão

Mai 21 2013

«Da poesía e o viño…», unha exposición de Viki Rivadulla

Published by under Arte,Exposicións,Poesía


(Premer na imaxe para agrandar o tamaño do cartaz que anuncia a exposición)

Unha exposición orixinal e singular inaugurou a artista muxiá Viki Rivadulla na casa de xantar e hotel de enecanto A de Loló (Muxía) para conmemorar o 17 de maio, Día das Letras Galegas. Resulta marabilloso que se produzan iniciativas coma esta desde o mundo dos emprendedores, neste caso da hostelaría.

Por certo, nesa mesma data despois de manifestármonos coa plataforma Queremos Galego á tardiña fomos ao Teatro Principal onde asistimos á representación da nova versión de Criaturas, un texto de Roberto Vidal Bolaño que levou á escena a resucitada compañía Teatro de Aquí, que o propio dramaturgo fundara e que agora está nas mans do seu fillo, o polifacético artista e escritor Roi Vidal.

E na espera cadrou de lle baixar unha cervexa, acompañada dunha arepa, nun café-bar chamado A Xuntanza, na costa de Xelmírez, onde fomos agasallados con dous mini-libros, outra bonita iniciativa hostaleira, desta volta en colaboración coa Libraría Couceiro.

Voltando ao tema inicial, Viki Rivadulla tivo a feliz idea de emparellar letras e viño e artellou unha exposición intitulada «Da poesía e o viño…», que está conformada por uns fermosos debuxos a tinta e viño tinto, que levan todos eles citacións de versos de poetas galegos onde aparece nomeado o viño ou algo aspecto que fixese evocar o mundo da enoloxía.

Entre a escolla, limitada polo espàzo expositivo, figuran un debuxo que inclúe uns versos da miña autoría tirados do libro Equinoccio de primavera (Esquío, 1998). Cabo deles versos de Rosalía de Castro, Victorino Abente, Gonzalo López Abente, Avilés de Taramancos, Manuel María, Uxío Novoneyra, Mª do Carme Krukenberg, Bernardino Graña, Mª Xosé Queizán, Helena Villar, Chelo Suárez, Isidro Novo, Paco de Tano, Paco Souto, Rivadulla Corcón, Alexandre Nerium, Suso Bahamonde, María Lado e Rosalía Fernández Rial.

No meu caso, como se pode ollar na imaxe, Viki Rivadulla integra os dous tercetos que dan cabo ao meu soneto «Adán desexa morrer no paraíso de Eva». Velaquí o poema ao completo:

ADÁN DESEXA MORRER NO PARAÍSO DE EVA

Na laranxa que filtran os teus brazos
cando me fas entrar no teu dominio,
nos peros onde enauga o meu designio
oculto como o mar e os seus argazos,

nas mazás do pecado, nos abrazos,
degoiro ser Adán, sen raciocinio,
no pexego zugado en condominio,
desexo ata morrer coma pedrazos,

no líquido azucrado que me dás,
que bebo pouco a pouco, con agrado
pois acórdame o odor dunha begonia,

na laranxa, nos peros, nas mazás,
no pexego e no líquido azucrado
degoiro o teu sabor de macedonia.

(Debuxo que integra os versos da miña autoría. Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

Comentarios desactivados en «Da poesía e o viño…», unha exposición de Viki Rivadulla

Next »