Archive for Decembro, 2012

Dec 28 2012

Breizh. A lectura de Xesús González Gómez

Xa teño reiterado nesta bitácora que o meu poemario Breizh (Toxosoutos, 2012) naceu dunha viaxe a terras bretoas na que percorremos boa parte do País en agosto do 2007 co Seminario de Estudos Comarcais (Semescom), que preside Xosé María Lema Suárez, razón pola que asina agora o Limiar intitulado “Na procura das Fisterras atlánticas“.

Por volta de 2008 envieille o libro á Sotelo Blanco Edicións, quen nesa altura recuperara a súa colección de poesía, co nome de Edoy Leliadoura, dirixida polo crítico e escritor Xesús González Gómez, e que viña a ser unha continuación da vella colección Leliadoura.

A crise editorial, que principiaba daquela e que hoxe vivimos con máis intensidade, levou ao peche da devandita colección de poesía e a anunciada publicación de Breizh adiouse ata que o director literario de Toxosoutos, David G. Couso, se comprometeu ao seu lanzamento.

Na anterior anotación reproducín a primeira recensión do libro no blogue Caderno da crítica, do crítico e profesor Ramón Nicolás, porén a primeira lectura crítica chegoume naquel ano de 2008 nunha ampla mensaxe electrónica de Xesús González Gómez. Velaquí os fragmentos que falan do libro e que considero outra excelente lectura, que reproduzo co seu permiso e a súa xenerosidade.

14/09/08

(…)

Finalmente lin de vagar Breizh, prólogo incluído (1). Antes de dicir nada, digamos que aínda que non foses amigo editaba o libro. E aquí podía pór o punto e á parte. Ademais, despois do pròlogo, pouca cousa máis che podería dicir.

Con todo, engadiría que non só és fiel á «letra» do haiku, senón, como sempre, e o máis importante, ao espírito. Ou ao que xulgo eu que é o seu espìrito, xa que se ben tiño lidos haikais, xaponeses (traducidos, claro) e non xaponeses, tampouco é que saiba moito del, malia ter perdido pola biblioteca un volume sobre tal tipo de poesía publicado hai moitos anos pola Fundación Juan March que logo reeditou, se mal non lembro, Hiperión. O libro é de Antonio Cabezas (2), e tamén algunha introdución á literatura xaponesa dun inglés, en FCE, do que agora non lembro o nome (3), que tamén ten outro folleto na mesma editorial, que cando o lin me interesou e anda tamén perdido entre os libros, sobre a escrita e a caligrafía. Mais a verdade, é que xa non lembro o que dicían.

Para min o haiku (a verdade, todo poema conseguido) sempre di máis do que enuncia, mais o poder de suxerencia, digamos, non está, nunca, no bo poema, en función da vaguidade ou de algo de misterio, nin mesmo da escuridade, tan importante na poesía europea desde Mallarmé (aí temos o exemplo de Paul Celan, por certo, adoito mal traducido). Non se trata de adiviñar o que di o poema e, sobre todo, pola súa curtedade, o haiku. O poema, tres ou trescentos versos, di o que di, e suxire tanto en tres como en trescentos versos: aí radica a… que palabra usar, xenialidade? penso que non. Habilidade? Pois tampouco. Deixémolo, para non liármonos, no «quid» do poeta.

Nos teus poemas, haikais ou como contra se diga en xaponés en plural, todo está enunciado directamente -diso trátase, en primeira instancia- mais cada elemento, e aí radica o que sexa un libro conseguido, relaciónase con outro compondo, ou recompondo, unha figura. Ou máis figuras. O teu eu -que se pode recompor, non cho vou facer; ou, tamén Bretaña. Tes razón, non é unha «guía» de Bretaña, nin falta que fai. Non, é unha recomposiciòn tanto do teu eu como dunha Bretaña, soñada, vivida e/ou «poetizada» usando, como dicía Mallarmé, as palabras de cada días cargadas de sentido, e intensificando a «imaxe» sen recorrer, nin caer, á metafísica. Estes haikais teus están conseguidos, simplemente, por un feito, e aí vai a frase que manda truco: os poemas din, cada un deles, máis do que din simplemente porque só din o que deben dicir.

Podía continuar, pois faltaría falar da «mirada», nin fotográfica, nin xeográfica, nin -por suposto- turística, etc. Talvez se trate dunha mirada «caligráfica» -nada que ver, claro, cos caligramas.

Un abrazo,

Xesús

(1) Refírese ao Prefácio do poeta português António Jacinto Pascoal que xa ía nesa fanada edición.
(2) Antonio Cabezas, Jaikus inmortales, Hiperión, Madrid 1997.
(3) Donald Keene, La literatura japonesa, Fondo de Cultura Económica, (col. Breviarios núm 112), México, 1956.

2 responses so far

Dec 28 2012

Breizh, a primeira recensión no Caderno da crítica de Ramón Nicolás


(Ramón Nicolás coa súa obra Onde o mundo se chama Celso Emilio. Fotografía de M. Estévez para La Voz de Galicia)

Fago unha brevísima anotación para introducir a primeira recensión do meu poemario Breizh (Toxosoutos, 2012) que hoxe, 28 de decembro, apareceu publicada nesa bitácora amiga que sigo decote e que recomendo vivamente: Caderno da crítica, do crítico e profesor Ramón Nicolás, autor tamén dunha importante obra de ensaios e estudos literarios e que está de actualidade por esa magna (en todos os sentidos) biografía intelectual de Celso Emilio Ferreiro que vén de se publicar en Xerais con esa fermosa paráfrase no seu título: Onde o mundo se chama Celso Emilio.

O meu agradecemento para o amigo Moncho Nicolás pola difusión dos haikus de raigame bretoa, que sobardan a paisaxe física para se adentraren tamén na humana. Saúde!

Deseguida reproduzo o texto, que tamén se pode ler nesta ligazón.

Breizh, de Miro Villar

Enviado o 28 Decembro 2012

Miro Villar

Breizh

Toxosoutos, Noia, 71 páxinas, 12 €

Recibo, con ilusión e moita satisfacción, o último libro de Miro Villar titulado Breizh, que publica Toxosoutos, e non é menor nin a ilusión nin a satisfacción que me envolve logo da súa lectura. As razóns son de diversa índole e debullo agora só algunhas delas.

Sabía, por diversos motivos, da querenza de Miro Villar pola fórmula dos haikus, mesmo coñecía algúns deles que o profesor ceense chegara a me enviar xenerosamente para formar parte dun libro de homenaxe a Lueiro, aínda non nato pero que agardo este vindeiro 2013 poida, finalmente, ver a luz. Aquelas probas, mesmo olladas individualmente, facían pensar na excelencia que o autor acadara nesta formulación poética, algo que non é nin doado nin tampouco sinxelo.

Incorporados aqueles textos, xunto con bastantes outros, a este Breizh cobran cabal sentido pois o poemario articúlase como unha viaxe onde cada verso, cada haiku, supón un avance que percorre un territorio físico, xeográfico, inclusive identitario, mais tamén persoal, singularizado e privativo do autor. Ao reseñador, neste caso, quédanlle moi poucas cousas que dicir pois o volume vén precedido por unhas páxinas limiares, ao meu ver de lectura obrigada, que informan, clarexan e dispoñen a lectura de tal xeito que todo o que se engada aquí non sería orixinal nin sequera preciso. As primeiras reflexións subscríbeas Xosé María Lema Súarez, que se responsabiliza, alén de subliñar a condición fisterrá do autor, de revelar as fontes de inspiración de Villar evocando, asemade, esa singradura compartida cara a descuberta de novas fisterras, espazos tripados no seu día por Castelao, entre outros, e agora revividos e ollados literariamente desde outras perspectivas.

De filiación máis estritamente literaria sorprendeume o prefacio que subscribe António Jacinto Pascoal pois, particularmente, as súas reflexións parécenme das páxinas máis brillantes, documentadas e asisadas que lin nos últimos tempos arredor do haiku, da súa tradición ou da relevancia que cobra o proceso creador entre outros aspectos; reflexións que recomendo vivamente para quen lle interese o xénero e a práctica dos haikus, ademais de diseccionar, como é lóxico, os poemas de Miro Villar dos que subliña que captan «a tonalidade efémera da matéria poética deste género literário», rastrexando a «abundante sugestão de imagens de perda e despedida (…) que reflectem o desamparo da condição humana».

Miro Villar consegue con este Breizh, particularmente, volver interesarme polo xénero. Os seus poemas, exhibindo un dominio técnico extraordinario, destilan esencialismo, instantaneidade, sensibilidade, espiritualidade e reclaman lecturas suxestivas, golpes na conciencia máis alá do puramente paisaxístico, máis alá do escrito. Ao meu ver, un volume no ronsel do gran Novoneyra e doutros poetas que transitaron polo xénero con gran fortuna. Talvez un dos grandes libros deste ano. Parabéns!

Comentarios desactivados en Breizh, a primeira recensión no Caderno da crítica de Ramón Nicolás

Dec 26 2012

Sorteo de dous exemplares asinados do libro infantil Rebelión na charca

Published by under Contos,Infantil,Poesía

Contra a crise (que o é tamén do libro), como promoción da lectura na nosa lingua e para celebrarmos que esta bitácora chegou até as 555 anotacións desde que naceu (xuño do 2011), vou realizar un sorteo de dous exemplares asinados do libro infantil Rebelión na charca (Sotelo Blanco, 2012), ilustrado por Ana Santiso.

BASES

O sorteo é internacional. Poderán participar persoas de todo o mundo que teñan interese pola literatura en lingua galega.

Pregunta

Para participar cómpre dar axeitada resposta á seguinte pregunta:

Que anfibio urodelo cuxo nome leva cinco veces a mesma vogal é un dos protagonistas deste conto rimado?

Resposta

As respostas deben enviarse como comentario na propia anotación do blogue crebas.blogaliza.org

ou nun chío dirixido á conta de twitter @MiroVillar indicando un enderezo de contacto.

Premios

Dous exemplares de Rebelión na charca sorteados entre todas as respostas que atinen. Cada exemplar levará a sinatura do autor e unha agarimosa dedicatoria especial para a persoa que o gañador ou gañadora sinale.

Prazo

Desde hoxe mesmo até as 23:59 do primeiro de xaneiro do 2013. Boa sorte!

3 responses so far

Dec 26 2012

Poemas (LII): «A Queimada», de Lêdo Ivo

Published by under Poesía

A recente desaparición do poeta brasileiro Lêdo Ivo (Maceió, 18 de febreiro de 1924- Sevilla, 23 de decembro de 2012) deixounos feridos. No ano 2010, cando aínda non nacera esta bitácora, fixen parte do xurado cualificador da VIII edición dos Premios “Rosalía de Castro”, organizados polo Centro PEN de Galicia, convidado polo seu presidente (que tamén o era do xurado), o poeta Luís González Tosar.

Como é ben sabido sempre é premiado un autor / unha autora en cada unha das linguas peninsulares e nesa 8ª edición (2010) foron Antonio Gamoneda en castelán, Francesc Parcerisas en catalán, Itxaro Borda en éuscaro e o brasileiro Lêdo Ivo en portugués. Porén a delicada saúde (esa mesma que o levou á morte na cidade andaluza de Sevilla) impediu a súa presenza nos actos de entrega e non o puidemos escoitar nin coñecer en persoa.

A xeito de homenaxe póstuma reproducimos deseguida dous poemas: «A Queimada», pola súa beleza metaliteraria e mordaz ironía, e «Acontecimento do Soneto», porque a un sonetista coma min sempre me acompañou e inspirou pracer a lectura dos seus sonetos que coñezo de vello.

A Queimada

Queime tudo o que puder:
as cartas de amor
as contas telefônicas
o rol de roupas sujas
as escrituras e certidões
as inconfidências dos confrades ressentidos
a confissão interrompida
o poema erótico que ratifica a impotência
e anuncia a arteriosclerose

os recortes antigos e as fotografias amareladas.
Não deixe aos herdeiros esfaimados
nenhuma herança de papel.

Seja como os lobos: more num covil
e só mostre à canalha das ruas os seus dentes afiados.
Viva e morra fechado como um caracol.
Diga sempre não à escória eletrônica.

Destrua os poemas inacabados, os rascunhos,
as variantes e os fragmentos
que provocam o orgasmo tardio dos filólogos e escoliastas.
Não deixe aos catadores do lixo literário nenhuma migalha.
Não confie a ninguém o seu segredo.
A verdade não pode ser dita.

Acontecimento do Soneto

À doce sombra dos cancioneiros
em plena juventude encontro abrigo.
Estou farto do tempo, e não consigo
cantar solenemente os derradeiros

versos de minha vida, que os primeiros
foram cantados já, mas sem o antigo
acento de pureza ou de perigo
de eternos cantos, nunca passageiros.

Sôbolos rios que cantando vão
a lírica imortal do degredado
que, estando em Babilônia, quer Sião,

irei, levando uma mulher comigo,
e serei, mergulhado no passado,
cada vez mais moderno e mais antigo.

Lêdo Ivo

Comentarios desactivados en Poemas (LII): «A Queimada», de Lêdo Ivo

Dec 25 2012

Non sermos profetas na terra (unha imaxe do nadal)


(Fotografía tirada con dispositivo móbil esta mesma mañá. Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

Cee, vila costeira na que nacín, posúe tres pequenas librarías papelarías nas que o libro non é o valor principal por mor do escaso interese lector. Malia iso é un concello feraz en autoras e autores, que atesouramos a virtude de non sermos profetas na nosa propia terra.

Unha imaxe tirada con dispositivo móbil esta mesma mañá de nadal amosa o escaparate dunha desas tres librarías na que se poden observar varias cousas: a primeira é a ausencia das autoras e dos autores da localidade, malia un bo número termos novidades editoriais recentes, das que axiña farei mención; a segunda, moi común a moitas outras librarías de calquera localidade galega, é o escaso espazo que ocupan os libros na nosa lingua fronte ao castelán, de premerdes na imaxe pódese ollar unicamente a serie televisiva dos Larpeiros e as memorias do ex-presidente Emilio Pérez Touriño, que edita Galaxia, e o último libro de Manuel Rivas, As voces baixas, que editou Xerais. Para maior gravidade deste último aparecen as versións castelán e galega e pódese ollar como a primeira está superposta e tapando a edición orixinal en galego. Cousas veredes!

Deseguida ofrezo unha listaxe de autoras e autores da vila que publicamos algo nos últimos meses:

Concha Blanco (Lires, Cee, 1950) publicou este mesmo ano Luces, bicos e cores (Edicións Embora).

Eu propio (Cee, 1965) Rebelión na charca (Sotelo Blanco) e Breizh (Toxosoutos).

Rafa Vilar (Cee, 1968) Patente de corso (Edicións Embora).

Estevo Creus (Cee, 1971) Balea2 (Positivas), que aínda se presentou o pasado xoves na compostelá sala Kunsthalle.

María Canosa (Cee, 1978) Acuario (Edicións Embora) e Xiana, a nena pirata (Everest Galicia).

María Lado (Cee, en realidade nun taxi, 1979) Amantes (Caldeirón).

Por non falarmos dunha persoa tan vencellada á parroquia ceense de Toba coma Marilar Aleixandre (Madrid, 1947) que publicou de maneira recente Robinson contado polas alimarias (Oxford) e A vaca caníbal (Galaxia) ou das autoras e dos autores de Corcubión, fisterráns ou muxiáns. Literatura a esgalla de nós que se oculta, como xa pasou nas últimas Feiras do Libro de Cee.

Son vendedores de libros que o poderían ser de zapatos de importación, sen interese pola nosa literatura. Como dicía Castelao no seu conto sobre dona Micaela, unhas das súas Cousas das que adoito botar man nas miñas aulas, «Non vos riades, porque o conto é triste».

Polo que a min propio atinxe aconsellarei mercar os meus libros onde os visibilizan, coma as compostelás Libraría Couceiro e Libraría Pedreira, ou Á lus do candil, que abriu o poeta Modesto Fraga en Arteixo, por citarmos algunhas da nosa estima e consideración.

Comentarios desactivados en Non sermos profetas na terra (unha imaxe do nadal)

Dec 21 2012

«Adianto, case anónimo», lembranza de Ramiro Isla Couto (1896-1987), por Luís González Tosar


(Premer na imaxe para unha lectura máis doada)

O poeta e presidente do Centro PEN Galicia, Luís González Tosar, publica de xeito quincenal unha sección intitulada «Retrato en sepia» no suplemento Culturas de La Voz de Galicia. O pasado sábado, 15 de decembro, o seu artigo, intitulado «Adianto, case anónimo», facía lembranza de Ramiro Isla Couto (1896-1987), un dos asinantes do manifesto fundacional dos «céltigos», grupo galeguista nucleado arredor da revista Céltiga na emigración galega na Arxentina.

No primeiro parágrafo fai mención a este blogue:

«Pola bitácora de Miro Villar, As crebas, sei que Eduardo Blanco-Amor lle dedicou en 1928, en Céltiga, un poema a Antón Zapata García, Toda humilde beleza, e que logo por desavinzas, retiroulle a dedicatoria e a categoría de «gran poeta». Seguindo o mesmo fío, atopo o manifesto fundacional dos céltigos, no que dou con don Ramiro Isla Couto» (…)

E velaquí a anotación á que fai referencia Tosar, a quen lle agradecemos a mención. Nela fálase dese episodio acontecido en 1928, cando Eduardo Blanco-Amor vai testemuñar o seu afecto polo autor de Laxe, posteriormente arrefriado, publicando a primeira versión do poema “Toda humilde beleza” na revista Céltiga (nº 80, Bos Aires, domingo, 25 de abril de 1928), coas seguintes palabras: «Para Antón Zapata García, gran poeta».

Comentarios desactivados en «Adianto, case anónimo», lembranza de Ramiro Isla Couto (1896-1987), por Luís González Tosar

Dec 19 2012

Breizh. Fragmento do Prefácio de António Jacinto Pascoal


(António Jacinto Pascoal e o poeta fisterrán Alexandre Nerium no VI Encontro Internacional de Poetas celebrado en Coimbra en maio do 2007, onde tamén eu fixen parte da delegación galega. Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

O meu libro de haikus Breizh xa está nas principias librarías do País. En varios lugares desta bitácora, coma este, xa reproducín algúns poemas e tamén xa se falou do seu azaroso e desafortunado periplo editorial que agora chega á súa fin. E xa contamos aquí que a ilustración para a portada é da autoría do amigo Héitor Picallo. Alén dos haikus, o libro incorpora un Limiar intitulado «Na procura das fisterras atlánticas» e que foi escrito non hai moito por Xosé María Lema Suárez (do que adiantamos un fragmento nesta anotación) e un Prefácio do poeta portugués António Jacinto Pascoal (Coimbra, 1967), quen me convenceu nunha noite de maio do 2007 na fermosa Baixa de Coimbra para escribir un libro de haikus. Foi o seu primeiro lector e soliciteille un prefacio, por iso o seu texto data de 2008, cando o volume ía ser publicado antes de se fanar aquel proxecto. Deseguida reproduzo un fragmento dese metaliterario Prefácio:

(…)

Miro transporta-nos ao país do mar, através de múltiplos labirintos das muralhas, faz-nos andar pelas ruas e cruzar pontes, em sucessivos movimentos do corpo e da alma, tornando espiritual aquilo que é material: em «Petit-Mont» e «Karnag» envolve-nos no espaço psicológico que se cruza com o tempo histórico; em «Gavriniz» materializa a emoção ou, se se quiser, espiritualiza os referentes concretos, concebendo uma larga imagem trágica; com «Pont-Aven» a contabilidade numérica produz um efeito telúrico singular; em «Pleiben (…)» concebe uma metamorfose transcendente, tornando místicas as pedras pelo poder ambivalente do símbolo da (sua?) paixão e encarnação cristãs; com «La Tour Eiffel (I)» concebe um intenso, e aliás invulgar, laudes a Deus, através de uma imagem poética iluminante. Mas na riqueza das suas metáforas, Miro não nos facilita a leitura: na sua deambulação geográfica, com uma orientação se sul para norte (fazendo o percurso circular costeiro, como é possível determinar num mapa), terminando numa Paris disfórica, há uma dualidade que se afasta do simples aspecto contemplativo, mas se inscreve na experiência privada – um certo pathos interior, que se insinua junto ao Sena (símbolo do amor universal) e ao seu estuário (lugar onde tudo acaba, e tudo é “último tango” e ocaso) e neutros textos de leitura ambígua, como «Finistère», ou no indicio inicial de Brel e das epígrafes seguintes – e na experiencia social, como testemunho de uma poética de resistência e de defesa da alteridade – aquela que, tomada por um autor galego (e essa condição, neste caso, já é por si muito significativa), permite registar a relação entre o individual e a cultura dominante, a qual procura impor a linguagem das instituições e da nação hegemónica: a cultura bretã surge excluída perante a massificação, a estereotipia e a organização social da cultura francesa, o que, feitas as devidas ressalvas, se transpõe para o caso galego (sirva de ejemplo o caso de «Bro Bagan», com colagem à causa galega em desassombrada linguagem: “Costa da Morte”). Em suma, Miro aponta-nos dois caminhos, divergentes e convergentes ao mesmo tempo, que se entrecruzam nos seus textos, e parecem traduzir duas experiências de sofrimento: a pessoal e intransmissível, e a social e reproduzível. O suporte da sua linguagem evoca uma longa perda, ainda mal assimilada, de que emergem, como ecos delirantes, “doces conversas”, e regista uma configuração esvaziada da linguagem (obstinada, neurótica, vertiginosa, pungente, mendicante e melancólica), que busca a linguagem perdida, a linguagem da comunicação afectiva. Por outro lado, as referências às incursões nazis na Bretanha parecem constituir-se como violentos símbolos transferíveis do que hoje se passa a outros níveis naquele espaço.

Parca em palavras (o autor segue a severa pauta silábica 5/7/5) mas não em ideias, a poética de Miro Villar aproveita o tempo presente, suspende-o, interroga-o e afirma-o.  Serve-se da cultura ocidental (os músicos, os poetas, os pintores, a história europeia do século XX) para, como se exige do haiku, mostrar aquilo que já deveríamos saber – diz R. H. Blyth que «Haiku shows us what we knew all the time, but did not know we knew» – ou revelar, a uma nova luz, o próximo e afim. Provavelmente, tornando-nos responsáveis.

(…)

António Jacinto Pascoal

Zambujeira do Mar, Julho de 2008

Comentarios desactivados en Breizh. Fragmento do Prefácio de António Jacinto Pascoal

Dec 17 2012

Sinaturas para o manifesto «Boicote cultural a Israel»

Para que as crianzas palestinianas teñan a chave do seu futuro, esta mañá asinei o manifesto «Boicote cultural a Israel» porque concordo plenamente co seu contido. Se queres tamén ti podes aínda facer parte dos asinantes nesta ligazón de saramaganta.

No entanto podes ler deseguida o texto que subscribimos:

Boicote Cultural a Israel

As reiteradas violacións do dereito internacional e o absoluto desprezo que Israel manifesta polas innumerábeis Resolucións das Nacións Unidas que condenan as súas políticas coloniais, discriminatorias e ilegais; o fracaso das iniciativas emprendidas para que estado sionista acate o dereito humanitario e poña fin á ocupación de Palestina e á opresión das súas xentes; o respaldo que a comunidade internacional deu sempre a formas non violentas de combate contra a inxustiza están na base do apelo que lanzaron en 2005 mais de 150 colectivos palestinos en demanda de solidariedade na súa loita por restaurar os agredidos dereitos do seu pobo.
Boicote, desinvestimento e sancións a Israel
As persoas que asinamos este escrito, traballadoras e traballadores das artes escénicas, a música, a literatura, o audiovisual, o xornalismo e as artes plásticas queremos sumar á nosa voz a esta campaña global que nace da iniciativa da sociedade civil en apoio das demandas de xustiza do pobo palestino.
1. – O fin da ocupación e a colonización e o desmantelamento do Muro que divide Palestina, cuxa construción foi declarada ilegal pola ONU en 2004.
2.- O recoñecemento dos dereitos fundamentais dos palestinos e palestinas residentes no estado de Israel até a total igualdade con o resto das persoas que habitan ese espazo político;
3.- O respecto, a protección e a promoción do dereito ao retorno das persoas expulsadas da súa terra en 1948 polo exército regular e os grupos paramilitares sionistas e a devolución das súas propiedades nos termos estipulados pola resolución 194 das Nacións Unidas.
Comprometémonos a non presentar as nosas creacións en Israel mentres persista a ocupación e a colonización dos Territorios palestinos, mentres se negue a igualdade de dereitos ás cidadás e cidadáns palestinos residentes en Israel e o estado sionista non recoñeza o dereito de retorno a todas as persoas que desexen voltar á súa terra. Unha realidade que denunciaremos sen ceder ás presións que o lobby sionista exerce, aqui como no resto do mundo, sobre a/os profesionais da comunicación.
Galiza, decembro 2012

Comentarios desactivados en Sinaturas para o manifesto «Boicote cultural a Israel»

Dec 16 2012

«O soneto musicado de Miro Villar», artigo da xornalista Iria Ameixeiras





(Premer dúas veces nas imaxes para unha mellor lectura)

O dixital compásdacosta publica un novo artigo da xornalista Iria Ameixeiras, desta volta intitulado «O soneto musicado de Miro Villar» sobre a recente estrea da súa partitura. Deseguida reproduzo o texto, que agradezo ben.

«Non me importa ser lama se ti me purificas» é o último verso do soneto «Negación de Ulises e Teseo» que Miro Villar (Cee, 1965) escribiu alá polos noventa. E a catarse do poeta ceense chega agora coa cerimonia da música culta. O compositor Miguel Brotóns (Alacante, 1965) confeccionoulle unha harmonía á medida dos versos deste soneto de Equinoccio de primavera (Esquío, 1998). O músico chegou a Miro Villar a través da escritora Rosa Aneiros e aquel primeiro encontro materialízase hoxe [15 de decembro] en Ourense -no auditorio da Escola de Música e Artes Escénicas ás 20.00 horas- coa conxunción de melodía e palabras.

Conta Miguel Brotóns que tanto Miro Villar como Gonzalo López Abente representan, para el, ao poeta do Atlántico, co seu romanticismo “de traxedia, pero tamén de vida”. Escolleu musicar a Miro Villar porque quería dar vida a poetas de agora, para que os clásicos non silencien o seu gran labor e, así, facelos tamén a eles clásicos e inmortais. Tanto amor á cultura e á historia do país fixeron que na súa terra valenciana a Brotóns o alcumen O Galego. Na súa interpretación íntima sobre «Negación de Ulises e Teseo», o compositor sinte empatía cun personaxe “que quere chegar, aínda que non sexa vitorioso”, porque o importante –di-, é estar aí. Quizais, “aí” é Compostela ou algún outro sitio preto da Costa da Morte.

Malia que o poeta non escoitará hoxe a invención, xa asistiu, por teléfono, a unha estrea improvisada na que Brotóns cantou para el. E, do outro lado do aparato, Miro Villar escoitaba o piano seguindo o ritmo dos seus hendecasílabos. “E sentín estrañeza porque eu a poesía téñoa relacionada con música ou canción de autor”. Pero non agocha a evidente ilusión. Explica que, nas súas aulas, esperta o gusto dos alumnos de instituto pola poesía a través dos novos xéneros musicais cos que se ataviou a Rosalía de Castro ou Celso Emilio Ferreiro. De pensar en novas tonalidades para a súa obra, o mestre do Batallón Literario imaxina os acordes de guitarra dun cantautor, a percusión folk ou pode que algo de jazz; e vénlle á memoria o álbum de Abe Rábade, Anxo Angueira e Guadi Galego: Rosalía 21.

Pero no mundo dos posibles queda para sempre esa versión interpretada –agora, si- por Teresa Novoa, soprano, e Alejo Amoedo, pianista, no concerto de esta tarde da Asociación Galega de Compositores (AGC) xunto coa Federación de Asociacións Ibéricas de Compositores (FAIC). Brotóns confía en que esta música acabe contraída nalgún disco, e aspira tamén a escoitar a súa harmonía a rentes do mar bergantiñán. O que si sabe seguro é que o poeta Gonzalo López Abente (Muxía, 1878-1963), ao que lle din “cantor de Nemancos”, terá a súa homenaxe especial na Costa da Morte, no estío, para todos os que queiran coñecer como soa a música das súas palabras.

Comentarios desactivados en «O soneto musicado de Miro Villar», artigo da xornalista Iria Ameixeiras

Dec 13 2012

Breizh xa está a chegar ás librarías


(Reprodución da portada do libro, da autoría de Héitor Picallo)

Hoxe, 13 de decembro é día da Santa Lucía, que quita da noite e mete no día, ou pola Santa Lucía medra o día a pata dunha galiña (as dúas sentinllas dicir a miña nai), e malia o intempestivo temporal de auga e vento que trouxo unha borrasca atlántica, recollín os primeiros exemplares do meu poemario Breizh, do que xa se falou aquí ou acolá.

O libro está a chegar estes días ás nosas librarías e tamén se pode adquirir na páxina web da editorial Toxosoutos, facendo parte da mesma colección Nume que inaugurou en 1994 o meu libro 42 décimas de febre. Xa teño comentado que daquela o seu director era o lembrado e chorado escritor Xosé Agrelo Hermo (1937-2006), que tratei e co que estiven nunha homenaxe que se lle fixo en Esteiro antes de finar, aínda que nesa publicación tivo moito que ver o poeta Paco Souto que nesa altura traballaba para a editorial. A día de hoxe o director é o filólogo ourensán David G. Couso, a quen agradezo a súa confianza na miña proposta poética.

A presentación pública en Compostela haberá que a deixar para xaneiro, febreiro ou marzo. E dela xa se falará nesta bitácora.

Comentarios desactivados en Breizh xa está a chegar ás librarías

Next »