Archive for Abril, 2012

Abr 30 2012

«Negación de Ulises e Teseo», un poema nas partituras de Miguel Brotóns

Published by under Música,Poesía





(Premer dúas veces nas imaxes para unha mellor lectura)

Estes días recibín as partituras do compositor Miguel Brotóns que fan parte dun fermoso proxecto para lle compoñer música culta ás letras de varios poetas galegos, entre os que está o meu poema “Negación de Ulises e Teseo”, do libro Equinoccio de primavera (Esquío, 1998). Malfadadamente non sei ler música, habelencia da que non estou dotado nin por educación nin por talento, e que sempre había ser do meu agrado, mais abonda con ollar estas notas a acompañar os meus versos para sentir certa emoción.
Xa contei aquí mesmo a posta en marcha desta iniciativa do Consello da Cultura Galega que se vai presentar o próximo día 10 de maio ás 17:00 na sé da entidade (ubicada no compostelán Pazo de Raxoi). No acto intervirá o presidente do Consello, Ramón Villares Paz, ao que seguirá unha conferencia sobre a Asociación Galega de Compositores e un breve concerto de piano, para rematar coa presentación do libro-audio de poemas musicados aos asistentes ao acto. Non poderei concorrer debido aos meus labores profesionais que me terán ocupado aínda nesa hora, mais convídovos a que fagades presenza. Ha ser cousa boa, de certo.

3 responses so far

Abr 30 2012

Ar-Redadeg, o correlingua da Bretaña

O noso Correlingua ten os seus correlatos noutras nacións sen estado. Coñeciamos xa o catalán Correllengua e a éuscara Korrika, mais non o Ar-Redadeg da Bretaña, que este ano sae de Kêr Vrest/Brest o 12 de maio e remata en Douarnenez o día 19.
Na edición de 2008 participou a autora, compositora e intérprete Nolwenn Korbell (Quimper,1968), velaquí o sitio oficial desta cantante e actriz, tamén de dobraxe, de expresión bretoa e francesa, aínda que ocasionalmente tamén cantou en galo, inglés, serbio ou ruso. Para a Ar-Redadeg dese ano compuxo un poema que foi lido ao remate da marcha. Un exemplo sobranceiro de forte compromiso intelectual coa causa da lingua bretoa. Para quen non a coñeza (eu aínda sei dela desde non hai moito tempo) canda esta anotación vai un video coa súa fermosísima voz na composición «Bemdez c’houloù» («Chaque jour de lumière»), que tamén lle dá título a un disco que gravou por volta do 2006.

Nesta bitácora xa contei algo da nosa viaxe a esas terras en agosto do 2007 co Seminario de Estudos Comarcais (Semescom) cando percorremos boa parte do País e ollamos algúns vehículos con pegatinas das escolas Diwan, porén apenas escoitamos o bretón. Desa viaxe naceu un libro de haikus, aínda inédito, que chamei Breizh, do que agora reproduzo uns versos que falan da lingua e tamén dos lugares de saída e de chegada desta nova edición da Ar-Redadeg.

DIWAN
Golpes de mar
erosionan a lingua,
nas gorxas mor.

KÊR VREST / BREST
(«Barbara», de Jacques Prévert)
Pertinaz chuvia,
espigan os cascallos
e morre o mar.

DOUARNENEZ (I)
Mans mariñeiras
escochando sardiñas
nun mar de séculos.

DOUARNENEZ (II)
Casas de cores.
Na ollada de Renoir
nace o asombro.

Comentarios desactivados en Ar-Redadeg, o correlingua da Bretaña

Abr 30 2012

Poetas bretóns a celebraren o Gouel Kala-Mae / Gouel Barr-Mae (Fête du 1er mai / Fête de la branche de mai)

Published by under Encontros,Poesía,Roteiros


(Manifestación do Primeiro de Maio de 1886)

Mañá é o Primeiro de Maio, Día Internacional da Clase Traballadora, que eu hei celebrar nas rúas compostelás con moitas compañeiras e moitos compañeiros na manifestación da Confederación Intersindical Galega (CIG), que sae ás 12,30 h. desde a mítica Praza Roxa, de acastrapado nome (froito doutros tempos nos que a lingua era maltratada).
Porén, sentirei un aquel, que dicimos na Fisterra, de envexa cara a unha celebración que arredor da poesía realizan na Bretaña. Denomínase Gouel Kala-Mae / Gouel Barr-Mae (Fête du 1er mai / Fête de la branche de mai), algo así como «Festa do ramallo de maio» e está organizada pola asociación Bemdez. Como acontece cada ano, artellaron unha especie de paseo ou roteiro no que se van escoitar poemas en bretón, en galo e en francés sobre as árbores continuando, seica, unha antiga tradición dos países célticos. A convocatoria pódese ler nesta ligazón ou neste pdf en bretón e francés.
Desde aquí, vou participar nesta Gouel Kala-Mae / Gouel Barr-Mae (Fête du 1er mai / Fête de la branche de mai) reproducindo na bitácora un dos excelentes poemas que a nosa Marilar Aleixandre xuntou no seu Abecedario de árbores («Poeta en Compostela». Concello de Santiago de Compostela / El Correo Gallego, 2006).

camiñar polo gume das follas
do carballo
era como abalar nos tombos
en Arneliña
esfragarse polo oco do teu van

a beira dunha folla de carballo
con q de quercia
debuxaba a revolta das corredoiras
que levan á túa casa

e aínda que nunca o dicimos
en voz alta
no centro do bugallo
arreconchegada como un neno no berce
ela conta os días e minutos
para que chegue a súa hora

Comentarios desactivados en Poetas bretóns a celebraren o Gouel Kala-Mae / Gouel Barr-Mae (Fête du 1er mai / Fête de la branche de mai)

Abr 30 2012

Na Feira do Libro de… Zicosur Antofagasta (Chile)

Published by under Encontros,Presentacións


(Velaquí un dos videos realizados na FILZIC, Feira do Libro de Zicosur Antofagasta)

Non son programador nin xestor cultural, mais as nosas Feiras do Libro precisan dunha urxente redefinición que non dá chegado. O venres principiaba a Feira do Libro de Compostela, co pregón «Un brinco na orella» do escritor Víctor F. Freixanes, e con menos casetas de libros ca nunca. Está en crise a lectura? Está en crise o libro en formato papel? Están en crise as Feiras? Se no noso País existe unha Mesa do Libro e da Lectura (seica si, mais que non se xunta porque non quere a Consellaría de Cultura da nosa Xunta), debería estudar e planificar accións para desenvolver a lectura e o libro. Ora ben, os libreiros tamén terán que poñer algo da súa parte e seren máis profesionais. Paréceme vergoñento que na web da Federación de Libreiros de Galicia nin sequera se poida atopar o programa da actual XXXI Feira do Libro de Compostela, para o que tiven que recorrer a algúns medios informativos coma o dixital Galicia Hoxe. E foi cando procuraba na rede ese programa cultural cando batín de casualidade coa FILZIC, Feira do Libro de Zicosur Antofagasta (Chile), da que moito deberían aprender os nosos profesionais. Tan difícil é poñer a andar unha páxina propia de cada feira? Así o fan os chilenos, con información puntual das actividade e dos expositores, con cumprida información sobre as autoras e os autores e os libros que se presentan e moita cousa máis que non detallarei polo miúdo. Alén diso, a Feira arrequéntase con moitas actividades diversas, dirixidas a todos os públicos, que non esquecen o cinema e a música, sempre que teñan relación co feito literario e que son recollidas mesmo nun espazo propio na canle youtube.
Antofagasta triplica en poboación a Compostela, certo é, ben o sei, mais non é esta cidade nosa un fervedoiro universitario que chega até case corenta mil estudantes para os que se poderían artellar tamén actividades específicas? Queremos crear lectores para o futuro? Ou só queremos laiarnos de que as vendas baixan até o trinta por cento con respecto ao pasado ano?
Algunhas destas respostas mesmo se poden atopar na declaración de principios dos organizadores da Feira do Libro de Zicosur Antofagasta, aquí nesta ligazón. Non é doada a coxuntura actual, mais aínda é posible facer moita cousa a prol da lectura e dos libros.

Comentarios desactivados en Na Feira do Libro de… Zicosur Antofagasta (Chile)

Abr 26 2012

A cobiza do verme Noel, presentación en Cee (II)


(Fotografías do dixital quepasanacosta, onde se pode ler outra crónica do acto do que xa falamos aquí. Na primeira fala María Canosa para a rapazada, ao fondo Concha Blanco e mais eu. Na segunda, ao remate e coa ausencia de María, Concha Blanco entre o primeiro tenente de alcalde, Daniel Oca, e a alcaldesa de Cee, Zaira Rodríguez, e eu co libro A cobiza do verme Noel nas mans. Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Comentarios desactivados en A cobiza do verme Noel, presentación en Cee (II)

Abr 26 2012

Unha xornada de diversas angueiras literarias


(Nova da presentación en Cee na edición comarcal en papel de La Voz de Galicia)

Hai xornadas nas que os acontecementos arredor da literatura enchen as horas. Onte, 25 de abril, foi unha delas. De primeiras ao acompañarmos ao noso alumnado a dúas actividades relacionadas co mundo dos libros e organizadas pola nosa colega Asun Carredano, responsable da biblioteca escolar do CPI de Trazo. A primeira foi unha interesante visita guiada (semellante a esta) por todas as instalacións da Biblioteca Pública Ánxel Casal, de Santiago de Compostela, que rematou nun xogo no que as e os estudantes tiveron que procurar información nos catálogos informatizados e achar un mangado de libros. As dimensións do espazo e as múltiples posibilidades que ofrece resultaron do seu agrado.
Non menos interesante resultou a visita á Libraría Couceiro, onde recibiron unha charla explicativa sobre a encadernación e restauración de libros, nomeadamente antigos e vellos, proferia por María Couceiro que os soubo enguedellar a todos, para rematar cun percorrido polas seccións da libraría.
Deseguida, rematada a miña xornada laboral e sen tempo para xantar, houbo que deslocarse até a miña vila de Cee, para participar nunha actividade organizada polo Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Cee. Ás catro da tarde, no salón de actos do Concello de Cee, partillei mesa coas escritoras Concha Blanco e María Canosa para presentarmos ao alumnado dos colexios Eugenio López (público) e Manuela Rial (concertado) algunha das últimas obras da nosa autoría destinadas ao público infantil. María Canosa optou por lles ler O crebanoces, clásico de Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, en cuxa adaptación participou xunto ao ilustrador David Pintor. Eu aproveitei para lles facer unha lectura comentada do libro A cobiza do verme Noel, proxectando nunha pantalla as ilustracións de Marta Álvarez Miguéns. Rematou o acto coa intervención de Concha Blanco, que fixo un percorrido polo significado das celebracións do Día Ingternacional da Literatura Infantil e Xuvenil (2 de abril), o Día Mundial do Libro (23 de abril) e o Día das Letras Galegas (17 de maio), antes de lembrar cales foran as súas primeiras lecturas hai ben anos, sempre agasallo das súas mestras, senllas edicións en castelán de El gato con botas e unha biografía para a rapazada de Juana de Arco. E como isto influíu tamén na súa decisión de escribir en lingua galega a súa obra para lle fornecer material ao seu alumnado, desta experiencia habían nacer os seus primeiros libros Contos para a escola (1981) e Cousiñas para a escola (1984).
Non había ser este o último acto, pois pasadas as seis tarde aínda me xuntei co investigador e filólogo baiés Xosé María Rei Lema e co poeta fisterrán Alexandre Nerium para fallarmos o I Certame de poesía sobre os Faros da Costa da Morte que convocou o Seminario de Estudos da Costa da Morte (Semescom), que preside Xosé María Lema Suárez. Non podo desvelar agora os gañadores, até que os faga públicos a entidade convocante, mais si podo dicir que a calidade media foi alta nas tres categorías: escolar, xuvenil e adultos, e tamén que non tivemos moita discusión no xuri, pois concordamos na unanimidade da nosa escolla que axiña será pública.
Xa logo, no tempo de lecer, houbo vagar para a conversa co noso común amigo, o bibliotecario de Cee, Xosé Ramón Rey Senra, todos catro a beremos unhas cervexas con ou sen alcohol, dependendo de se houbese ou non que conducir. Un día moi intendo do punto de vista literario, abofé.

2 responses so far

Abr 25 2012

«Negação de Ulisses e Teseo» (Tradução: João Rasteiro)


(Premer na imaxe para agrandar o tamaño)

Hoxe é o 25 de abril, que en Portugal conmemora a revolução dos cravos. Abril sempre!

O meu relacionamento e simpatía co “povo português” é inmenso, e tamén o é do punto de vista literario. Xa contei aquí como do 15 de febreiro ao 15 de marzo do 2009 estiven en Monsanto e Coimbra dentro do Programa “Poetas em Residência”, que organiza o Grupos de Estudos Angloamericanos da Faculdade de Letras da Universidade de Coimbra e que coordina a profesora Graça Capinha. Nesa altura insistiron en versionar para o português algúns poemas da miña autoría (malia eu non o considerar necesario). O labor realizouno João Rasteiro (Coimbra, 1965), poeta e ensaísta, quen tamén traduciu para o português vários poemas de Harold Alvarado Tenorio, Juan Carlos Garcia Hoyuelos ou Juan Armando Rojas Joo. No blogue de João Rasteiro, nocentrodoarco, pódese ler a súa versión do meu poema «Negación de Ulises e Teseo», que pertence ao libro Equinoccio de primavera (Esquío, 1998). Reproduzo a versión portuguesa e deseguida o video gravado pola AELG (Asociación de Escritores/as en Lingua Galega) no que eu propio fago unha lectura deste poema.
Negação de Ulisses e Teseo

Se alguma vez tivesses que aguardar entre fio
e tecidos, não sejas Penélope que tece
e destece os bordados assim que anoitece.
Ulisses não existe, foi verso fugidio.

Se alguma vez tivesses que aguardar entre fio
e tecidos, não sejas Ariadna que oferece
sair do labirinto mortal a quem a esquece.
Teseo não existe, só sobra o desafio.

Se alguma vez eu tiver de partir como Odiseo
prefiro voltar sempre vencido a Compostela.
Não me importa a derrota se tu me identificas.

Se alguma vez eu tiver de marchar como Teseo
não há-de ser Artemisa fluxo do meu Sarela.
Não me importa ser lama se tu me purificas.

(Tradução: João Rasteiro)

One response so far

Abr 24 2012

Poemas (XXXX): «Mea culpa», de Antero de Quental

Published by under Poesía

Na anotación «Un doodle para Antero de Quental» falaba do meu interese por este poeta portugués coa súa citación no meu primeiro libro de poemas, o sonetario Ausencias pretéritas (Espiral Maior, 1992). Na terceira parte do libro, intitulada «De ti e das palabras», e que principia sempre cada poema co verso dun poeta moi coñecido, está un soneto que se inicia cun verso do libro Rimas (1595) de Camões, «Transforma-se o amador na cousa amada», hai unha homenaxe explícita aos poetas italianos do dolce stil nuovo, que coñecín e lin da man do Darío Xoán Cabana, mais tamén aos portugueses Antero de Quental, Sá-Carneiro e Camões.
Pois ben, con posterioridade, tamén quixen renderlle homenaxe no meu Abecedario da desolación (Espiral Maior, 1997), no que a cita dun fragmento dun texto seu figura como entrada do poema da letra Q. Velaquí o soneto orixinal de Antero de Quental intitulado «Mea culpa», dos seus Sonetos completos, que tamén podedes ler nesta ligazón:
«Mea culpa»
Não duvido que o Mundo no seu eixo
Gire suspenso e volva em harmonia;
Que o homem suba e vá da noite ao dia,
E o homem vá subindo insecto e seixo.
Não chamo a Deus tirano, nem me queixo,
Nem chamo ao céu da vida noite fria;
Não chamo à existência hora sombria;
Acaso à ordem; nem à lei desleixo.
A Natureza é minha mãe ainda…
É minha mãe… Ah, se eu à face linda
Não sei sorrir; se estou desesperado;
Se nada há que me aqueça esta frieza;
Se estou cheio de fel e de tristeza;
É de crer que só eu seja o culpado!

E agora o meu texto que incorpora como cita o derradeiro terceto:
Q

Se nada há que me aqueça esta frieza;
Se estou cheio de fel e de tristeza…
É de crer que só eu seja o culpado!

Antero de QUENTAL

un apoucado sopro na voz e na tibieza
os ollos fuxidizos, pupilas de mercurio
e corazón de cromo que creba no contacto,
mínimo tocamento da torpeza meirande.
¡canto amor de gacelas houbo na despedida!

o adeus incomprendido no rostro máis amado
e o silencio na boca barbada do desexo
e a dor, meticulosa cosedura no ricto,
delicado suborno da razón e do afecto.
¡canto amor de gacelas houbo na despedida!

a mensaxe vermella nos dous labios pechados
e na roupa cinguida, nos peitos palpitantes,
no lume do arrepío máis desesperanzado
e no nome indeciso que agroma repentino.
¡canto amor de gacelas houbo na despedida!

un percorrido inútil de palabra en palabra,
outra voz que promete misivas do recordo
e unha imaxe que impregna súbito na retina
para ser un segredo violento da soidade.
¡canto amor de gacelas houbo na despedida!

música que se alonxa no andar vivo e lixeiro
de pasos que postergan definitivamente
o amor dun río en curso. desaparece a tarde,
desaparece a noite, desaparece todo.
¡canto amor de gacelas houbo na despedida!

(De Abecedario da desolación)

Comentarios desactivados en Poemas (XXXX): «Mea culpa», de Antero de Quental

Abr 23 2012

A cobiza do verme Noel, presentación en Cee

Este mércores deixarei de ser estranxeiro na miña pequena patria, tal e coma xa contei a primeiros de agosto do ano pasado nesta anotación. Daquela estaba a se celebrar a Feira do Libro de Cee e en ningún momento fora convidado a facer parte da súa programación, malia ser 2011 un ano produtivo para min pois ata daquela xa se publicaran tres libros da miña autoría: o conto infantil A cobiza do verme Noel en Galaxia, o poemario intitulado As crebas en Espiral Maior e a antoloxía do poeta Bernardino Graña Ser auga, darse en auga, que preparei para o Pen Clube de Galicia.
Unha moción de censura, discutida máis efectiva, deixou sen a alcaldía a quen aínda está procesado por media ducia de graves delictos de corrupción, na denominada «Operación orquestra». E nótase certo aire fresco na miña vila, pois hai uns días deixei de ser un autor censurado no seu propio concello natal para ser convidado a participar nunha serie de actos organizados derredor do Día Mundial do Libro.
Este mércores, a partir das catro da tarde, no salón de actos do Concello de Cee, compartirei mesa coas escritoras Concha Blanco e María Canosa para presentarmos algunha das últimas obras da nosa autoría destinadas ao público infantil. De feito irá a escoitarnos alumnado desta idade. E aproveitarei para lles facer unha lectura comentada do libro A cobiza do verme Noel, un dos volumes que non me convidaron a presentar naquela Feira do Libro.

Comentarios desactivados en A cobiza do verme Noel, presentación en Cee

Abr 23 2012

Memoria Literaria (I): En Rianxo, case vinte e cinco anos atrás…


(Rianxo 1985: con Avelino Pousa Antelo; Gustavo Santiago Valencia; Pepita Blanco, viúva de Modesto Rodríguez Figueiredo; o alcalde, Xosé Bravo Frieiro e Francisco Fernández del Riego. Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)


(Rianxo 1985: Ánxeles García Sumay (Anxos Sumai) en primeiro plano, con Avelino Pousa Antelo; Gustavo Santiago Valencia e Pepita Blanco, viúva de Modesto Rodríguez Figueiredo)


(Rianxo 1985: Brinde con Avelino Pousa Antelo e Pepita Blanco, viúva de Modesto Rodríguez Figueiredo) (Premer nas imaxes para agrandar o tamaño)

Ao fío do Día do Mundial do Libro e do Dereito de Autor, que promove a UNESCO, reproduzo unhas vellas fotos que atopou polo Concello de Rianxo o seu técnico de Cultura, e poeta amigo, Fernando R. Lavandeira, porque estas imaxes son unha excelente xustificación para lembrar o meu primeiro texto que deu en aparecer publicado nun libro, aínda que fose colectivo, pois o meu primeiro libro individual é o poemario Ausencias pretéritas (Espiral Maior: 1992).
Anos antes, en 1985, fun merecedor do XI Premio de Narracións Curtas «Modesto Rodríguez Figueiredo», convocado polo Patronato do Pedrón de Ouro, polo relato «Augas de silencio», que a xuízo de Basilio Losada, presidente do xurado, significaba «toda una revelación». Aquel xurado estivera composto ademais por Avelino Pousa Antelo, como secretario, Avelino Abuín de Tembra, Carmen García Rodríguez, Manuel Quintáns Suárez e Luís Alonso Girgado. Andando o tempo tiven trato con algunhas destas persoas e mesmo Carmen García Rodríguez foi unha das miñas docentes de Lingua Galega cando me reincorporei aos estudos para facer Filoloxía Galego-Portuguesa na USC.
Naquela convocatoria de 1985 resultaran accésits dúas persoas que hoxe considero amigas e un escritor xa desaparecido. O primeiro accésit fora para Ánxeles García Sumay (quen hoxe asina como Anxos Sumai) por «Relembranzas con Palmira e banana split»; o segundo foi para o finado Manuel Riveiro Loureiro por «Meirama» e o terceiro para Xosé Manuel Fernández Castro por «Segrel Charles o asombrador». Todos catro están publicados no volume colectivo Premios Pedrón de Ouro 1985 / 1986 (Sada: Edicións do Castro, 1987), con esa curiosa capa que semella a guía Vía Michelin.
O premio entregouse na noite do 28 de decembro do 1985 nun acto (ao que corresponden as fotografías) desenvolvido no Concello de Rianxo, entidade patrocinadora nesa edición, coa presenza de moitos persoeiros, entre os que estaban Pepita Blanco, a viúva de Modesto Rodríguez Figueiredo; do alcalde naquela altura, Xosé Bravo Frieiro; o secretario do patronato, Avelino Pousa Antelo, quen leu a acta do xurado e do mantedor, tamén membro do Patronato, Francisco Fernández del Riego, quen fixo unha semblanza dos escritores rianxeiros desde Paio Gomes Charinho até Rafael Dieste, salientando a Manuel Antonio, Castelao e Faustino Rey Romero.
Entre as anécdotas que podo contar daquela xornada están o feito de que despois do acto protocolario e antes da cea depositei unha ducia de caraveis vermellos no monumento a Castelao, onde fun entrevistado por un novo Manuel Rivas, que daquela estaba a traballar como xornalista cultural nos informativos da TVG. Tamén lembro o rebumbio de flashes que se produciu cando se cantou o Himno Galego e dei en erguer o puño pechado. Foi bonito as amizades que fixen aquela noite, como Anxos Sumai, que me presentaron coma unha rapaza de Catoira, mantiven unha relación epistolar (non era tempo de e-mail) moi enriquecedora falando de literatura. E outra anécdota foi que un xornal (teño o retallo mais non se pode precisar cal era) publicou a nova ao día seguinte con este sorprendente titular «Un parado de cinte anos recibeu o premio Modesto Rodríguez Figueiredo» e tamén publicaba un resumo do meu texto, que deberon tirar das miñas palabras, aínda que xa non o lembro con clareza, dicía: «Augas de silencio» é a historia dunha muller desempregada que, por non extioriorizar a rebelión contra a sociedade que a oprime, escolle como camiño máis nítido o suicidio nas caladas augas dun río emporcado.
De feito El Correo Gallego (28-12-1985) reproducía algo similar, cito textualmente: «Augas de silencio», basada na vida de unha muller que se encontra en paro e agobiada por unha sociedade que limita as súas ilusións e que reprime o máximo os seus sentementos. Levada por ista opresión, decide rematar a súa vida tirándose a un río, e perdéndose nas suas augas de silencio.
Según o seu autor, a obra, en algúns momentos toma carácter autobiográfico, pois él mesmo encóntrase no paro, con serias dificultades e pretende a traverso da literatura lanzar unha crítica contra ista sociedade opresora.
Notábase ben ás claras que eu daquela militaba no nacionalismo de esquerda, se non lembro mal aínda facía parte da Unión da Mocidade Galega (UMG) que abandonaría anos despois.
En calquera caso, certo é que as cen mil pesetas da dotación económica viñeron moi ben, non só para min senón para axudar na sempre axustada situación económica familiar. E fixen feliz a miña nai, demostrándolle que a literatura tamén podía ser unha axuda de subsistencia. Antes recibira outros pequenos premios por poemas e relatos, mais ningún da contía e da entidade do XI Premio de Narracións Curtas «Modesto Rodríguez Figueiredo», convocado polo Patronato do Pedrón de Ouro, que determinou, sen dúbida, o meu camiño literario até hoxe.
Outro dos xornais da data salientaba que concorreran 29 obras e que eu era colaborador de revistas literarias de Corcubión e Muxía e que era membro do colectivo de poesía Un Medio. Así era, as revistas eran a fisterrá O Berrón, a corcubionesa Nerio e Decrúa, que fundara en Muxía o meu vello amigo Manuel Vilar. Van aló moitos anos. O transcorrer do tempo, sempre inexorable.

One response so far

Next »